بهترین نوع ورزش برای مغز چیست؟ 

بهترین نوع ورزش برای مغز چیست؟ 

بهترین نوع ورزش واسه مغز چیه؟ 

الان، همه میدونن که تمرینات ورزشی ساختار و کارکرد مغز رو تغییر میدن. مطالعاتی که روی حیوانات و آدم ها انجام شده نشون می ده که فعالیت های جسمی، حجم مغز رو به شکل کلی افزایش میدن و می تونن چاله هایی رو که به دلیل بالا رفتن سن در ماده ی سفید و خاکستری مغز ایجاد می شه، کاهش دن. اما اینکه بهترین نوع ورزش واسه مغز چیه، سوالیه که پاسخش رو در مقاله پیش رو می خونین.

با توجه به مطالعه ای جدید روی موش ها، به نظر می رسد بعضی از ورزش ها نسبت به بقیه واسه تقویت مغز مفیدتر باشن. واسه اولین بار، دانشمندان اثرات عصبیِ شکل های مختلف مختلف ورزش ها رو روی مغز با هم مقایسه کردن: دویدن، تمرین با وزنه و تمرینات معطلی دارِ با شدت بالا. نتایج جالب توجه بودن و نشون می دادن شاید تمرینات سخت واسه سلامت دراز مدت مغز گزینه ی مناسبی نباشن.

ورزش کردن، نورون زایی یا ایجاد سلول های مغزی جدید رو هم در مغز بالغ افزایش می ده. مطالعاتی که روی حیوانات انجام شده ان، نشون میدن تعداد نورون های جدیدی که بعد از ورزش هایی مثل دویدن روی چرخ متحرک یا تردمیل، در «هیپوکامپ» (ناحیه ای کلیدی در مغز که به یادگیری و حافظه مربوط می شه) ظاهر می شن، دو یا حتی سه برابر تعداد نورون هایی هستن که در هیپوکامپ حیواناتی که نشسته ان، مشاهده می شن. دانشمندان فکر می کنن که ورزش کردن اثرات مشابهی بر هیپوکامپ آدم هم داره.



مطالعاتی که در مورد ورزش و نورون زایی انجام شده بودن بر دویدن در فاصله های زیاد تمرکز داشتن. موش های آزمایشگاهی دویدن رو خوب بلدند. اما اینکه دیگر شکل های مختلف ورزش ها هم همینطوری در تولید عصب ها و سلول های جدید در مغز اثر می ذارن، بازم ناشناخته بودن و با توجه به محبوبیت ورزش هایی مثل تمرین با وزنه و تمرینات معطلی دارِ با شدت بالا، این موضوع این روز ها توجه خیلی از دانشمندان رو به خود جلب کرده.

پس، در مطالعه ی جدیدی که این ماه در مجله ی تخصصی فیزیولوژی (Journal of Physiology) به چاپ رسید، محققان دانشگاه «ییواسکیلا» در فنلاند، گروه بزرگی از موش های بالغِ نر رو مورد مطالعه قرار دادن. محققان ماده ای به موش ها تزریق کردن که سلول های جدید مغزی رو نشونه گذاری می کرد و گروه هایی از اونا رو به انجام ورزش های مختلف واداشتند، در حالی که یکی از اون گروه ها رو ساکن و نشسته نگه داشتن.

در قفس تعدادی از این موش ها، دستگاهی مثل تردمیل قرار دادن تا هر زمان که خواستن روی اون بدوند. بیشتر اونا هر روز چند مایل به شکل آروم روی اونا می دویدند، البته مسافتی که موش ها می دویدند با هم فرق داشت. بعضی از موش ها هم تمرین های مقاومتی رو شروع کردن، یعنی با وزنه های کوچیکی که به دُم شون بسته شده بود از دیوارها بالا می رفتند.



در حالی که دیگر موش ها تمریناتی رو که مثل تمرینات معطلی دارِ با شدت بالا بود، انجام دادن. این دسته موش ها روی تردمیل های کوچیک قرار داده شدن و واسه سه دقیقه با سرعت زیاد می دویدند، بعد دو دقیقه به شکل آروم روی دستگاه راه می رفتند و بعد کُل این مراحل دو بار تکرار می شد تا در آخر به ۱۵ دقیقه دویدن می رسید.

این مطلب مشابه را هم بخوانید :   بهترین ورزش های هوازی واسه افرادی که زانودرد دارن 

این روند هفت هفته ادامه داشت و بعد از اون دانشمندان بافت های هیپوکامپ در همه این حیوانات رو با دقت بررسی کردن. اونا به نسبت ورزشی که هر کدوم از این حیوانات انجام داده بودن، سطوح مختلفی از نورون زایی رو مشاهده کردن.

موش هایی که روی تردمیل به آرامی دویده بودن، میزان زیادی از نورون های جدید در مغزشون تشکیل شده بود. در این موش ها بافت های هیپوکامپ با نورون های جدید پر شده بودن، و تعداد نورون ها در مقایسه با مغز حیواناتی که نشسته بودن خیلی بیشتر بود. هر چه مسافتی که موش ها در طول آزمایش دویده بودن بیشتر بود، سلول های جدید بیشتری هم در مغزشون به وجود اومده بود.

تعداد نورون های به وجود اومده در مغز حیواناتی که تمرینات معطلی دارِ با شدت بالا انجام داده بودن، خیلی کمتر بودن. البته تعداد شون نسبت به حیوانات نشسته بیشتر بود ولی در مقایسه با حیوانات دونده خیلی کمتر بود.

و موش هایی که تمرینات با وزنه انجام داده بودن، با اینکه در انتهای دوره ی آزمایشی قوی تر شده بودن، ولی تغییر زیادی در شکل گیری نورون های جدید در مغز اونا دیده نشده بود و بافت هیپوکامپ اونا دقیقا شبیه حیواناتی بود که اصلا ورزش نکرده بودن.

البته، مسلمه که موش ها با آدم ها فرق دارن. اما یافته های این مطالعه تحریک کننده هستن. «میریم نوکیا»، محققی از دانشگاه «ییواسکیلا» در فنلاند که مدیریت این تحقیق رو برعهده داشت می گوید: «این تحقیقات نشون میدن که تمرینات ایروبیک می تونن واسه مغز آدم در مقایسه با بقیه ی تمرینات مفیدتر باشن.»

هنوز دلیل اینکه چرا دویدن در فاصله های طولانی در تولید عصب های جدید در مغز از دیگر ورزش ها مؤثرتر هستن به روشنی مشخص نشده، اما دکتر نوکیا و همکارانش حدس میزنن که دویدن باعث آزاد شدن ماده ی خاصی در مغز می شه که به «عامل نورون زایی جدا شده از مغز» معروفه که می تونه باعث زایش نورون های جدید شه و هرچه مسافتی که دویده شه بیشتر باشه، تعداد نورون های تولید شده بیشتر هستش.



از طرف دیگر، با اینکه تمرین با وزنه واسه سلامت عضلانی مغز خیلی خوبه، اما یافته های این مطالعه نشون میدن که اثر خیلی کمی در سطح نورون زایی در مغز داره.

در حالی که فواید تمرینات معطلی دارِ با شدت بالا تحت شعاع شدت این تمرینات قرار داره، دکتر نوکیا می گوید: «این نوع تمرینات سطح استرس رو بالا می برن و استرس میزان نورون زایی در هیپوکامپ مغز بالغ رو کم می کنه.»

البته این نتایج بدین معنی نیستن که فقط دویدن و تمرینات ورزشیِ مقاومتیِ مثل به اون مغز رو تقویت می کنن. به نظر می رسد این نوع فعالیت ها باعث بیشترین حد نورون زایی در هیپوکامپ می شن، اما شاید تمرین با وزنه و تمرینات معطلی دار، تغییرات دیگری در مغز به وجود میارن. شاید این نوع ورزش ها در تولید رگ های خونی جدید و تشکیل ارتباطات جدید بین سلول های مغزی یا بین قسمت های مختلف مغز، مؤثر هستن.

پس اگه الان با وزنه تمرین می کنین یا فقط تمرینات معطلی دارِ با شدت بالا انجام میدید، به این کار ادامه بدید ولی بد نیس بعضب وقتا واسه سلامت هیپوکامپ تون هم شده، دویدن یا دوچرخه سواری رو هم امتحان کنین.

برگرفته از: blogs.nytimes.com


۱۴۰۰۰تومان


۷۰۰۰تومان

دیدگاهتان را بنویسید

Close Menu