پایان نامه اعلامیه جهانی حقوق بشر و سازمان ملل متحد

دانلود پایان نامه

الف. شورای حقوق بشر
این شورا در پانزدهم ماه مارس سال 2006 با قطعنامه A/RES/60/251 مجمع عمومی، جایگزین نهاد سابق (کمیسیون حقوق بشر) این سازمان شد. برای فهم بهتر شورا لازم است در ابتدا نگاهی به کمیسیون حقوق بشر و دلایل این اصلاح بیاندازیم.


ب. کمیسیون حقوق بشر
شورای اقتصادی و اجتماعی در سال 1946 با قطعنامه شماره 5 و در راستای اجرای ماده 68 منشور ملل متحد، کمیسیون حقوق بشر را ایجاد کرد. این کمیسیون زیر نظر شورای اقتصادی و اجتماعی ملل متحد قرار داشت. وظایفی که این کمیسیون بر عهده داشت عبارت است از:
1. ارائه پیشنهادات، توصیه ها و گزارشات مربوط به اسناد بـین المللی حقوق بـشر، حمایت از اقلیتها و جلوگیری از تبعیض و مسائل مربوط به حقوق بشر به شورای اقتصادی و اجتماعی
2. کمک به شورای اقتصادی و اجتماعی برای هماهنگی فعالیت های مربوط به حقوق بشر
3. تهیه پیش نویس های اسناد حقوق بشری (که مهمترین آنها اعلامیه جهانی حقوق بشر است.
4. رسیدگی همه ساله به وضعیت حقوق بشر در کشورها و ارائه گزارش و راه حل.
5. هماهنگی میان نهادها و برنامه های حقوق بشر سازمان ملل
6. رسیدگی موردی به موارد نقض حقوق بشر و صدور قطعنامه در این باره.
این کمیسیون، موارد نقض حقوق بشر را از طریق زیر انجام می دهد: گروههای کاری، گزارشگران ویـژه ی موضوعی، گزارشگران یا نمایندگان ویژه کشوری. گروه های کاری متشکل از چند کارشناس است کـه روی موضوعات خاص کار می کنند و گزارش خود را به کمیسیون ارائه می کنند. برخی از این گروههای کاری عبارت بودند از: 1. گروه کاری مربوط به اشکال نوین برده داری 2. گروه کاری مربوط به ناپدیدشدگان اجباری 3. گروه کاری مربوط به حق توسعه 4. گروه کاری مربوط به بازداشت( پیشین).
ج. گزارشگران ویژه ی موضوعی
بر اساس موضوع مشخصی، این افراد مسولیت می یابند تا رعایت یا نقض حقوق بشر را در کشورهای مختلف بررسی و گزارش کنند. حدود دوازده گزارشگر ویژه مشغول فعالیت بوده اند که مهمترین آنها عبارت انداز: گزارشگر ویژه اعدام اختصاری یا خودسرانه، گزارشگر ویژه شکنجه، گزارشگر ویـژه نابردباری مذهبی، گزارشگر ویژه آزادی عقیده و بیان، گزارشگر ویژه خشونت علیه زنان و گزارشگر ویژه استقلال قضایی. نمایندگان ویژه یا نمایندگان ویژه دولتها کارشناسانی هستند که از سوی کمیسیون حقوق بشر برای بررسی وضعیت حقوق بشر در بعضی از کشورها که در معرض نقض گسترده حقوق بشرند، تعیین می شوند. نتایج این رسیدگی ها به صورت گزارش مقدماتی به مجمع عمومی سازمان ملل متحد و به صورت گزارش نهایی به کمیسیون حقوق بشر ارائه می شود. معمولا این گزارشها مبنای تصمیم گیری و صدور قطع نامه اند( پیشین، 149).
روش تصمیم گیری درکمیسیون حقوق بشر
مصوبات کمیسیون حقوق بشر را قطعنامه گویند. به جز اعضای کمیسیون، کمیسیون می تواند سایر کشورهای عضو ملل متحد و حتی دولتهای غیر عضو را نیز در مذاکرات دعوت کند. اما این افراد دارای حق رای نخواهند بود. پیشنهادیک قطعنامه از سوی یک یا چند کشور عضو ارائه می شود، که آن باید کتبی باشد و24 ساعت قبل از رای گیری تقدیم شود. کشورهای غیر عضو نیز می توانند پیشنهاد خود را ارائه کنند که در صورت درخواست یکی از اعضا به رای گذاشته می شود. نحوه رای گیری در کمیسیون به سه طریق انجام می شود: بـا ورقـه و رای مخفـی (ماده ی 66 قواعد مربوط به روش رسیدگی).
با بالا بردن دست (ماده 59)، رای علنی با نـام و رای هر کشور، کمیسیون فرعی پیشگیری از تبعیض و حمایت از اقلیـت سابق از 26 کارشناس با صلاحیت شخصی تشکیل شده است. این افراد از میان نمایندگان پیشنهادی دولتها برگزیده می شوند. تجدید انتخاب این افراد بلامانع است. سازمانهای غیر دولتی نیز در این کمیسیون فرعی شرکت دارند. این کمیسیون ابتدا فقط به مسائل تبعیض می پرداخت. اما بـه دلیل ارجاعات زیادی که به این نهاد شده است اکنون اکثر امور حقوق بشری را پیگیری می کند وظیفه اصلی این نهاد، مطالعه و ارائه راهکار درباره توسعه مقررات حقوقی در موضوعات مختلف حقوق بشری است. این مطالعات و بررسیها از طریق گروههای کاری شبیه آنچه در کمیسیون شرح داده شد، انجام می شود. در طول فعالیت کمیسیون حقوق بشرانتقاداتی وارد بود که ازمهمترین آنها می توان موارد زیر را برشمرد:
1. سیاسی شدن کمیسیون و سر پوش گذاشتن بـه نقض حقوق بـشر در برخی از کشورها
2. عدم الزام کشورهای عضو به رعایت حقوق بشر
3. انتقاد به نحوه انتخاب اعضا.
4. صلاحیت دولتی ونه شخصی اعضای کمیسیون
5. نداشتن اختیار در برابر نقض حقوق بشر. انتقادات وارد شده به کمیسیون حقوق بشر، درخواست سران کشورهای عضو از دبیر کل در سال 2005 برای ایجاد یک شورای حقوق بشر موثرتر، پاسخگوتر و بـا اعضای بیشر وگزارش تحقیقات دبیر کل با عنوان با آزادی بیشتر از عوامل موثر در شکلگیری شورای حقوق بشر می باشد( گندمکار: 1391، 293).
د. کمیسیون مقام زن
این کمیسیون زیر نظر شورای اقتصادی و اجتماعی قرار دارد. مهمترین فعالیت این نهاد تاکنون تهیه پیش نویس و تصویب کنوانسیون رفع تمام اشکال تبعیض علیه زنان بوده است. تعداد اعضای آن از سال1990به 45 نفر افزایش یافته است. مقر آن در سال 1993 از وین به نیویورک انتقال یافت و وظایف زیر را بر عهده داشت:
1. تهیه و تقدیم توصیه ها و پیشنهادهایی در خصوص ارتقاء حقوق زنان در زمینه های مختلف