منابع پایان نامه درباره شهر تهران، ساختار شهر، کارشناسان

مسکن دخیل هستند به عنوان جامعه مورد مطالعه در نظر گرفته شد. و نمونه به تعداد 169 نفر (قابل ذکر است که به علت عدم همکاری سازمان ها تعداد 131 عدد پرسشنامه تکمیل گردید) از میان 5 واحد سازمانی در وزارت راه و شهرسازی، 3 واحد سازمانی در شهرداری تهران و جامعه صاحبنظران، به روش نمونه گیری تصادفی- خوشه ای انتخاب شدند.
پرسشنامه ای محقق ساخته (با آلفای کرونباخ ) به عنوان ابزار گردآوری داده ها مورد استفاده قرار گرفت. داده های گرد آوری شده با نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. در بخش توصیفی مشخصات جمعیت شناختی افراد مورد پژوهش (شامل جنسیت، سن، رشته تحصیلی، سابقه کاری و …) در قالب جداول و نمودارهای فراوانی و درصد فراوانی ارائه شده است. در قسمت تحلیلی جهت پاسخ به سوالات تحقیق از آزمون ناپارامتریک ویلکاکسون یک نمونه ای استفاده شده است.
در این فصل ابتدا به جمع بندی و تفسیر یافته های پژوهش پرداخته می شود و در انتها نیز پیشنهاداتی ارائه خواهد شد.
1-5- یافته های پژوهش
یافته های این پژوهش (مظالعات کتابخانه ای و تحلیل های آماری) در قالب سوالات تحقیق به شرح ذیل استخراج شده است:
یافته های حاصل برای سوال اول پژوهش: ظرفیت شهرداری تهران برای ارتقای نقش آن در برنامه ریزی مسکن شهری چگونه است؟
بعد برنامه ریزی مسکن شهری از سه شاخص ” تخمین نیاز مسکن “، ” اولویت بندی ” و ” تعیین اهداف تامین مسکن” تشکیل شده است. با توجه به نتایج آزمون ویلکاکسون یک نمونه ای، میانه هر سه شاخص و بعد اصلی برنامه ریزی مسکن شهری در سطح اطمینان 95 درصد از 5 کمتر هستند (زیر حد متوسط) بنابراین از نظر پاسخگویان ظرفیت موجود شهرداری تهران در برنامه ریزی مسکن شهری کمتر از حد متوسط است. شرایط این شاخص ها در وضعیت ممکن کاملا متفاوت بوده به طوریکه میانه هر سه شاخص و بعد اصلی برنامه ریزی مسکن شهری در سطح اطمینان 95 درصد از 5 بسیار بیشتر بوده است. بنابر این از نظر پاسخگویان ظرفیت ممکن شهرداری تهران در برنامه ریزی مسکن شهری بیشتر از حد متوسط بوده بطوریکه بیشترین میانه ظرفیت ممکن برای دو شاخص اولویت بندی و تعیین اهداف تامین مسکن عدد 33/8 بوده است و کمترین میانه مربوط به تخمین نیاز مسکن بوده است. برای ظرفیت موجود بیشترین میانه در شاخص تخمین نیاز مسکن (33/4) مشاهده می شود دو شاخص دیگر نیز با میانه 66/3 همزمان و در رتبه دوم قرار می گیرند
بطور کلی در بعد برنامه ریزی مسکن میانه ظرفیت موجود 66/3 و ظرفیت ممکن 77/7 می باشد. شکاف میان این دو میانه نشان می دهد که پاسخ دهندگان ظرفیت لازم برای تحقق شاخص های این بعد را ممکن دانسته اند و امکان ارتقای نقش شهرداری تهران در بعد برنامه ریزی مسکن شهری وجود دارد.
مطالعات کتابخانه ای در این بعد نیز نشان می دهد که در حال حاضر بسترهای قانونی لازم برای فعالیت شهرداری تهران در زمینه برنامه ریزی مسکن وجود ندارد. البته با توجه به ساختار شهرداری تهران، منابع کارشناسی و انسانی آن و میزان آشنایی و آگاهی از نیازهای شهروندان امکان ارتقای نقش شهرداری تهران در برنامه ریزی مسکن شهری وجود دارد. اما این امر مستلزم ظرفیت سازی علی الخصوص ظرفیت سازی قانونی می باشد.
یافته های حاصل برای سوال دوم پژوهش: ظرفیت شهرداری تهران برای ارتقای نقش آن در تامین زمین مسکن شهری چگونه است؟
بعد تامین زمین مسکن شهری از سه شاخص ” شناسایی زمین “، ” برنامه ریزی زمین ” و ” تخصیص زمین ” تشکیل شده است. با توجه به نتایج آزمون ویلکاکسون یک نمونه ای، میانه هر سه شاخص و بعد اصلی برنامه ریزی مسکن شهری در سطح اطمینان 95 درصد از 5 کمتر هستند (زیر حد متوسط) بنابراین از نظر پاسخگویان ظرفیت موجود شهرداری تهران در تامین زمین مسکن شهری کمتر از حد متوسط است. این میانه در بیشترین حالت (33/4) مربوط به شناسایی زمین و در کمترین حالت (66/3) مربوط به برنامه ریزی زمین می باشد. بررسی شاخص ها در وضعیت ممکن نشان می دهد که میانه هر سه شاخص و بعد اصلی تامین زمین مسکن شهری در سطح اطمینان 95 درصد از 5 بسیار بیشتر بوده است. بنابر این از نظر پاسخگویان ظرفیت ممکن شهرداری تهران در تامین زمین مسکن شهری بیشتر از حد متوسط بوده بطوریکه شاخص شناسایی زمین با میانه 16/9 نشان دهنده ظرفیت ممکن بسیار بالای شهرداری تهران در زمینه شناسایی زمین می باشد. همچنین شاخص تخصیص زمین کمترین میانه یعنی عدد 7 را در این مجموعه داراست.
بطور کلی در بعد تامین زمین مسکن میانه ظرفیت موجود 91/3 و ظرفیت ممکن 55/7 می باشد. این بدان معنی است که پاسخ دهندگان ظرفیت لازم برای تحقق شاخص های این بعد را ممکن دانسته اند و امکان ارتقای نقش شهرداری تهران در بعد تامین زمین مسکن شهری وجود دارد.
با توجه به مطالعات کتابخانه ای نیز در امر تامین زمین مسکن شهری می توان گفت که بیشترین پتانسیل شهرداری تهران در شناسایی زمین های شهری (علی الخصوص بافت های فرسوده) می باشد. همچنین از آنجایی که شهرداری تهران دسترسی به زمین ذخیره قابل ملاحظه ای در سطح مناطق دارد می تواند در تخصیص زمین برای ساخت مسکن ارزان قیمت نیز نقش مفیدی داشته باشد. اما باید به این نکته توجه داشت که به دلیل نبود بسترهای قانونی در حال حاضر با وجود داشتن زمین های ذخیره و توانایی شهرداری تهران در شناسایی زمین های مناسب، ظرفیت موجود شهرداری تهران در این پایین می باشد و برای ارتقای نقش شهرداری تهران در تامین زمین مسکن در اولین گام نیاز به ایجاد بسترهای قانونی به منظور اجازه مداخله شهرداری در این امر می باشد.
یافته های حاصل برای سوال سوم پژوهش: ظرفیت شهرداری تهران برای ارتقای نقش آن در تامین مالی مسکن شهری چگونه است؟
بعد تامین مالی مسکن شهری از دو شاخص ” سرمایه گذاری ” و ” بودجه ریزی” تشکیل شده است. با توجه به نتایج آزمون ویلکاکسون یک نمونه ای، میانه هر دو شاخص و بعد اصلی تامین زمین مسکن شهری در سطح اطمینان 95 درصد از 5 کمتر هستند (زیر حد متوسط) بنابراین از نظر پاسخگویان ظرفیت موجود شهرداری تهران در تامین مالی مسکن شهری کمتر از حد متوسط است. میانه شاخص سرمایه گذاری 66/3 و بودجه ریزی 4 می باشد. بررسی این دو شاخص و بطور کلی بعد تامین مالی مسکن شهری در وضعیت ممکن نشان می دهد که میانه هر دو شاخص و بعد اصلی تامین مالی مسکن شهری در سطح اطمینان 95 درصد از 5 بیشتر بوده است. بنابر این از نظر پاسخگویان ظرفیت ممکن شهرداری تهران در تامین مالی مسکن شهری بیشتر از حد متوسط بوده بطوریکه میانه شاخص سرمایه گذاری و بودجه ریزی به ترتیب 5/7 و 7 می باشد.
بطور کلی در بعد تامین مالی مسکن میانه ظرفیت موجود 73/3 و ظرفیت ممکن 12/7 می باشد. این بدان معنی است که پاسخ دهندگان ظرفیت لازم برای تحقق شاخص های این بعد را ممکن دانسته اند و امکان ارتقای نقش شهرداری تهران در بعد تامین مالی مسکن شهری وجود دارد.
نکته جالب توجه در این بعد این است که با توجه به مطالعات کتابخانه ای صورت گرفته و بررسی تجارب سایر کشورها به نظر می رسید که به علت ناپایدار بودن درآمدهای شهرداری تهران امکان ارتقای نقش آن در تامین مالی مسکن شهری وجود نداشته باشد اما نتایج حاصل از تحقیقاتی میدانی نشان می دهد نه تنها کارشناسان شهرداری تهران بلکه وزارت راه و شهرسازی و نیز متخصصان امر مسکن همگی معتقد هستند که تنها ظرفیت موجود شهرداری تهران زیر حد متوسط بوده و ظرفیت ممکن آن بالاتر از حد متوسط بوده و خلاف پیش بینی اولیه شکاف میان ظرفیت موجود و ممکن نشان می دهد که امکان ارتقای نقش شهرداری تهران در تامین مسکن شهری وجود دارد.
یافته های حاصل برای سوال چهارم پژوهش: ظرفیت شهرداری تهران برای ارتقای نقش آن در هدایت و کنترل ساخت وساز مسکن شهری چگونه است؟
بعد هدایت و کنترل ساخت و ساز مسکن شهری دارای یک شاخص با عنوان ” نظارت بر رعایت استانداردها و ضوابط ساختمانی ” است. با توجه به نتایج آزمون ویلکاکسون یک نمونه ای، میانه این شاخص و بعد اصلی هدایت و کنترل ساخت وساز مسکن شهری با عدد 73/3 در سطح اطمینان 95 درصد از 5 کمتر هستند (زیر حد متوسط) بنابراین از نظر پاسخگویان ظرفیت موجود شهرداری تهران در هدایت و کنترل ساخت وساز مسکن شهری کمتر از حد متوسط است. همچنین میانه این شاخص در وضعیت ممکن با عدد 5/8 بالاتر از حد متوسط می باشد که بطور کلی این بدان معنی است که پاسخ دهندگان ظرفیت لازم برای تحقق شاخص این بعد را ممکن دانسته اند و امکان ارتقای نقش شهرداری تهران در بعد هدایت و کنترل ساخت وساز مسکن شهری وجود دارد.
بررسی اسناد و نقش سازمان های مسئول در امر مسکن شهر تهران نشان می دهد که مسئولیت اصلی در هدایت و کنترل ساخت و ساز شهری بر عهده شهرداری تهران می باشد اما متاسفانه با توجه به ساخت و سازهای وسیع انجام شده در شهر تهران در سال های اخیر و عدم نظارت درست شهرداری تهران بر امر ساخت و ساز مسکن، ضعف شدیدی در این بعد احساس می شود و نیاز به ظرفیت سازی در این بعد به شدت مشاهده می شود.
یافته های حاصل برای سوال پنجم پژوهش: ظرفیت شهرداری تهران برای ارتقای نقش آن در سیاست گذاری مسکن شهری چگونه است؟
بعد سیاست گذاری مسکن شهری از چهار شاخص ” شناخت محیط ” ، ” ارزیابی گزینه های ممکن “، ” انتخاب گزینه مطلوب ” و “اجرا” تشکیل شده است. با توجه به نتایج آزمون ویلکاکسون یک نمونه ای میانه هر چهار شاخص و بعد اصلی سیاست گذاری در سطح اطمینان 95 درصد از 5 کمتر بوده به این معنا که پاسخگویان وضعیت موجود شهرداری تهران را زیر حد متوسط می دانند. به جز شاخص انتخاب گزینه مطلوب، سایر شاخص ها در وضعیت ممکن دارای میانه ای بیشتر از حد متوسط می باشد که بیشترین میزان آن مربوط به شاخص اجرا با میانه 8 است. نکته جالب توجه در این بعد این است که با آنکه شاخص انتخاب گزینه مطلوب تنها شاخصی است که میانه وضعیت ممکن آن زیر حد متوسط است اما بیشترین میانه (33/4) را در وضعیت موجود دارا می باشد. بنابراین از نظر پاسخ دهندگان شهرداری تهران در تمامی شاخص های سیاست گذاری مسکن شهری به جز انتخاب گزینه مطلوب ظرفیت ممکنی بالاتر از حد متوسط دارد.
بطور کلی در بعد سیاست گذاری مسکن میانه ظرفیت موجود 73/3 و ظرفیت ممکن 5/6 می باشد. این بدان معنی است که پاسخ دهندگان ظرفیت لازم برای تحقق شاخص های این بعد ( به جز انتخاب گزینه مطلوب) را ممکن دانسته اند و امکان ارتقای نقش شهرداری تهران در بعد سیاست گذاری مسکن شهری وجود دارد.
به نظر می رسد امکان ارتقای نقش شهرداری تهران در سیاستگذاری مسکن با توجه به ضعف قوانین موجود و نقش بارز و برجسته وزارت راه و شهرسازی در این امر امکان پذیر نباشد. اما انتظار می رود با ایجاد بسترهای قانونی لازم ارتقای نقش شهرداری تهران در امر سیاست گذاری مسکن به علت شناخت بیشتر آن از نیازهای مردم بهبود قابل ملاحظه ای در بخش مسکن ایجاد نماید. البته این ارتقای نقش با توجه به شرایط موجود نمی تواند به صورت قابل ملاحظه ای صورت پذیرد.
یافته های حاصل برای سوال ششم پژوهش: ظرفیت شهرداری تهران برای ارتقای نقش آن در سازماندهی و هدایت نقش آفرینان مسکن شهری چگونه است؟
بعد سازماندهی و هدایت نقش آفرینان مسکن شهری از دو شاخص “تقسیم کار” و “هماهنگی” تشکیل شده است. با توجه به نتایج به دست آمده از آزمون ویلکاکسون یک نمونه ای، میانه هر دو شاخص و بعد اصلی سازماندهی و هدایت نقش آفرینان مسکن شهری در وضعیت موجود از حد متوسط کمتر می باشد. در وضعیت ممکن میانه هر دو شاخص هماهنگی و تقسیم کار (به ترتیب 5/7 و 7) بالاتر از حد متوسط بوده که نشانگر این است که از نظر پاسخگویان امکان افزایش ظرفیت شهرداری

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *