مقاله کنوانسیون سازمان ملل متحد و کشورهای صادرکننده نفت

دانلود پایان نامه

این پروتکل نه تنها به تعدادی معین از کشورهاجهت تصویب خود نیاز دارد(55کشور)، بلکه همچنین کشورهایی که آن را تصویب کرده اند باید 55 درصد مجموع گازهای گلخانه ای سال1990 را کاهش دهند. بنابراین نقش کشورهای توسعه یافته ازجمله امریکا دراجرای این پروتکل بسیار زیاد است، زیرا این کشور 36 درصد از آلودگی دربین کشورهای صنعتی و23 درصد از آلودگی درمقیاس جهانی را تولید می کند.
دراین پروتکل شش نوع گاز PFCS,SF6,HFCS,N2O,CH4,CO2 ، به عنوان گازهای گلخانه ای در نظرگرفته شده اند ، که می بایستی حجم آنها در دوره 2008 الی 2012 نسبت به سال1990 به طور متوسط تا 2/5 درصد کاهش یابند. کشورهای صنعتی نیز ملزم هستند که به طور مرتب میزان انتشار این گاز را گزارش کنند، ولی سایر کشورها تنها بایستی سه گاز CO2,CH4,N2O را گزارش دهند. تا28 سپتامبر2001 تعداد 84 کشور این پروتکل را امضا کردند، ولی تنها 40 کشور آن را به تصویب مراجع قانونگذاری خود رسانده اند.
چهارمین کنفرانس اعضا(COP-4)
چهارمین اجلاس اعضای کنوانسیون محیط زیست سازمان ملل (UNFCCC) درتاریخ 2 الی 13 نوامبر سال 1998 در بوینوس آیرس آرژانتین تشکیل شد. دراین کنفرانس بر روی مکانیزم های پروتکل کیوتو( تجارت آلودگی بین المللی-اجرای مشترک ومکانیزم های توسعه هوای پاک) بحث وتبادل نظر شد. کنفرانس برای پروتکل کیوتو برنامه اقدام بوینوس آیرس را تصویب کرد.
پنجمین کنفرانس اعضا(CPO-5)
پنجمین کنفرانس اعضای (CPO-5) کنوانسیون سازمان ملل درخصوص تغییرات آب وهوا دربن آلمان از 25 اکتبر تا 5 نوامبر1999 تشکیل شد.دراین کنفرانس درباره اجرای برنامه بوینوس آیرس بحث وتبادل نظرشد.
ششمین کنفرانس اعضا(COP-6)
ششمین کنفرانس اعضا(COP-6) در نوامب سال 2000 در هلند برگزار شد که بدون هیچگونه نتیجه به کار خود پایان داد وقرار شد این اجلاس در جولای 2001 دوباره از سرگرفته شود.
ادامه ششمین کنفرانس اعضا(Resumed COP-6)
درتاریخ 8 الی 27 جولای 2001 مجدادا کنفرانس ششم اعضا دربن برگزار شد این کنفرانس توافقنامه بن را اعلام کرد که درباره چهار عامل عمده دربرنامه اجرای بوینوس آیرس بحث شده بود: 1- مسائل مالی 2-مکانیزم ها 3- استفاده از زمین،تغییرات درآن وجنگل کاری 4- پایبندی وتعهدات.
در کنفرانس بن یک هیات نمایندگی از امریکا شرکت کرده بود که در بحث های مربوطه مشارکت نکرد واعلام نمود که پروتکل کیوتو یک روش وسیاست مناسب نیست وبرای امریکا اجرای آن عملی نیست. در کنفرانس بن سه نوع تامین مالی جدید برای تغییرات آب وهوایی در نظر گرفته شد: 1- صندوق مالی ویژه تغییرات آب وهوا 2- صندوق مالی کشورهای کمتر توسعه یافته. 3- صندوق مالی برای انطباق با پروتکل کیوتو.
در میان این ها صندوق مالی ویژه تغییرات آب وهوایی در ارتباط با کشورهای صادرکننده نفت قرار دارد. زیرا این کشورها را در متنوع سازی اقتصاد یاری می کند. حالی که توافقنامه بن نمایانگر ضعیف شدن تاثیرات پروتکل کیوتو است، ولی اعتقاد این است که با این مصالحه راه برای تصویب پروتکل توسط سایرکشورها بیشتر فراهم می شود. این مصالحه شامل امکانات طبیعی جذب کربن ازجمله: زمین های کشاورزی وجنگل ها که دی اکسید کربن را جذب می کنند است وبنابراین عوامل فوق می توانند درسقف تعهد کشورها برای کاهش انتشار گازها تعدیل ایجاد کنند، برای مثال سهم کاهش امریکا در پروتکل کیوتو برابر 7 درصد است که با این مصالحه به 4 درصد می تواند کاهش یابد. این مصالحه موجب جلب نظر ژاپن، روسیه ، کانادا، استرالیا نیز شده است ودر حقیقت با این مصالحه پروتکل کیوتو تجدید حیات یافته است. بایستی یادآوری کرد که این اقدام ومصالحه، فشار کمتر بر روی تقاضای انرژی به ویژه نفت رانیز به همراه خواهد داشت وبرای کشورهای صادرکننده نفت نسبت به پروتکل اولیه تا حدودی بهتر ارزیابی شده است.
هفتمین کنفرانس اعضا(COP-7)
هفتمین کنفرانس اعضای کنوانسیون سازمان ملل متحد از تاریخ 29 اکتبر الی 9 نوامبر201 در مراکش تشکیل شد تابتواند برنامه پروتکل کیوتو را از نظر عملیاتی تنظیم کند. حدود 2000 هیات نمایندگی از160 کشور جهان درآن مشارکت داشتند. هیات امریکا این بار نیز با اعلام اینکه پروتکل کیوتو در راستای منافع امریکا نیست ، از آن حمایت نکرد.بنابراین این پروتکل هنگامی به مرحله اجرا درآمده می شود که حداقل 55 کشور آنرا تصویب نموده باشند.به علاوه ان کشورها ، حداقل 55 درصد از مجموع آلودگی گازهای خود درسطح سال 1990 را داشته باشند. درتاریخ 5 نوامبر2001 تنها 40 کشور پروتکل کیوتو را تصویب کرده بودند.
از نتایج مهم بدست آمده درکنفرانس هفتم اعضا در واقع اتخاذ تصمیم نهایی درمورد به اجرا درآمدن مفاد پروتکل کیوتو است، که باید از سال 2002 به اجرا درآید ونیز تصمیم گیری درمورد مجازات طرف هایی است که در رابطه با تعهدات کمی خود تخطی می ورزند.آخرین اجلاس عمومی هفتمین کنفرانس اعضا با یک روز تمدید در روز شنبه 10 نوامبر درساعت10 صبح تشکیل شد. دراین جلسه ، اعضا کنفرانس اجرای برنامه اقدام بوینوس آیرس ومطالبی را که باید به اجلاس سران درخصوص توسعه پایدار ارائه کند، تصویب کردند. بنابراین مرحله مذاکرات درخصوص برنامه اقدام بوینوس آیرس که به اجرا پروتکل کیوتو مربوط می شد پایان یافت. بدین ترتیب راه برای تصویب پروتکل کیوتو و به اجرا درآمدن آن هموار شده است. در این جلسه برگزاری کنفرانس اعضا دریک کشور درحال توسعه افریقایی نیز مورد توجه قرارگرفت. ایران،عربستان، کویت ونیجریه توجه طرف های اعضا را به بند3/2 پروتکل در خصوص وآثار زیانبار سیاست ها واقدامات کشورهای صنعتی بر کشورهای صادرکننده نفت جلب نموده واعلام کردند که این مسئله باید در شانزدهمین کمیته فرعی کنفرانس ودر دستور کار آن جهت بررسی ویژه قرارگیرد درحالی که اتحادیه اروپا، کانادا و ژاپن اعلام کردند که نیازی به چنین اقدامی نیست.
طی دو روز باقی مانده ازاجلاس بامذاکرات وگفتگوهای انجام شده، کنفرانس به یک توافق جامع الشرایط که شامل مسائل موردنیاز، احراز شرایط پایبندی به تعهدات واصول وقوانین LULUCF ودر ارتباط با گزارش اطلاعات فنی مورد نیاز برای مکانیسم توسعه پاک بود، دست یافت. اجلاس هفتم توانست با تعدیل ودرنظر گرفتن خواسته های تعدادی از کشورهای صنعتی که بعد از خروج امریکا از پروتکل کیوتو با احتیاط وترس از ایجاد تعهدات بیشتر روبرو شده بودند به یک اجماع نظر نسبی دست یافت. تمرکز بر روی توافق بن که درواقع یک بازنگری وتعدیل در پروتکل کیوتو برای رسیدن به یک حداقل توافق از سوی اتحادیه اروپا به شمار می رفت، راهبرد اصلی این اجلاس به حساب می آمد. علی رغم اتفاق نظر حاصل دراجلاس مراکش هنوز مسائل متعدد فنی واجرای این مذاکرات از جمله لحاظ کردن اثرات سوء عملکرد زیست محیطی کشورهای صنعتی بردیگر کشورها، چگونگی محاسبه منابع جذب آلودگی وغیره کاملا روشن است(میبدی، پیشین، 62).
ریو20
با گذشت بیست سال از برگزاری کنفرانس محیط زیست و توسعه ملل متحد موسوم به «اجلاس سران زمین» یا اجلاس ریو» در سال1992در شهر ریودوژانیرو، در راستای قطعنامه ٢٣۶/۶۴ مجمع عمومی سازمان ملل متحد، به مناسبت بیستمین سالگرد کنفرانس محیط زیست و توسعه سازمان ملل و همچنین دهمین سالگرد اجلاس جهانی توسعه پایدار در ژوهانسبورگ ، کنفرانس «توسعه پایدار ملل متحد موسوم به ریو20 » در تاریخ 20 تا 22 ژوئن 2012 با شرکت حدود 80 نفر از سران و سایر مقامات عالیرتبه از 190 کشور، نمایندگان سازمان های بین المللی، و تعداد قابل توجهی از تشکل های مردم نهاد و جوامع دانشگاهی در شهر ریودوژانیرو تشکیل گردید. تعداد افراد شرکت کننده در این کنفرانس حدود پنجاه هزار نفر بود که بنوبه خود یکی از بزرگترین گردهمایی ها در تاریخ بشر محسوب می شود. در پایان این کنفرانس، یک سند رسمی با عنوان «آینده ای که ما می خواهیم» مورد تصویب قرار گرفت.
کنفرانس بر روی دو موضوع اصلی متمرکز بود ؛
ایجاد یک اقتصاد سبز در زمینه توسعه پایدار.
ریشه کنی فقر.