مقاله کشورهای درحال توسعه و کشورهای توسعه یافته

دانلود پایان نامه

در این‌ مورد، برای‌ مشارکت‌ در جهت‌ دستیابی‌ به‌ اهداف‌ توسعه‌ مصراً از کشورهای‌ در حال‌ توسعه‌ می‌خواهیم‌ کوشش‌های‌ جدی‌ خود را برای‌ جذب‌ کمک‌های‌ توسعه‌ای‌ رسمی‌ در سطوح‌ توافق‌ شده‌ بین‌المللی‌ معطوف‌ دارند.
ما، نمایندگان ملت های جهان طی روزهای دوم تا چهارم سپتامبر سال 2002 در اجلاس سران برای توسعه پایدار در ژوهانسبورگ آفریقای جنوبی گردهم آمده ایم تا یک بار دیگر بر تعهدات خود نسبت به توسعه پایدار تاکید ورزیم.
ما متعهد می شویم تا جامعه جهانی را به گونهای انسانی، برابر و مسئول بنا کنیم تا در خور منزلت بشری برای همگان باشد.
در آغاز این اجلاس، کودکان جهان با سادگی و به روشنی به ما گفتند آینده متعلق به آن هااست و از این رو همه ما را به چالشی فراخواندند تا اطمینان دهیم از طریق اقدامات خود دنیایی فارغ از ذلت و تحقیر حاصل از فقر، تخریب محیط زیست و الگوهای توسعه ناپایدار را برای آنها به ارث میگذاریم.
به عنوان بخشی از پاسخ خود به این کودکان که نماینده آینده جمعی ما هستند، همه ما که از اقصی نقاط دنیا با تجارب مختلفی از زندگی متحد شده و به طور عمیق احساس میکنیم نیازی فوری به ساختن جهان روشن تر و جدیدی از امید داریم.
بر این اساس، بر ما فرض است که مسئولیتی جمعی را برای پیشرفت و تحکیم ارکان تقویت کننده و به هم وابسته توسعه پایدار ـ یعنی توسعه اقتصادی و توسعه اجتماعی و حفاظت از محیط زیست ـ در سطوح مختلف محلی، منطقه ای، بین المللی و سطوح جهانی بپذیریم.
ما از این قاره و از طریق این برنامه عمل و بیانیه، اعلام می کنیم که نسبت به دیگران و جامعه بزرگتر حیات و نسبت به کودکان خود مسئولیم.
ما با اذعان به اینکه بشریت بر سر دوراهی قرار گرفته، متحد شده ایم تا از طریق ارایه یک راه حل مشترک با تلاشی جدی به نیاز مبرم برای تهیه برنامه عملی در جهت توسعه بشری و فقرزدایی، پاسخ مثبت دهیم(جکسون وهمکاران، 1383، 71).
کنفرانس های هفت گانه کنوانسیون ملل متحد درباره تغییرات آب وهوا (UNFCCC)
اولین کنفرانس اعضا(COP-1)
اولین کنفرانس اعضای کنوانسیون درتاریخ 28 مارس الی 7 آوریل سال 1995 دربرلین تشکیل شد. دراین اجلاس علاوه بربحث درباره آینده کنوانسیون، هیات نمایندگی کشورها توافق کردند تامحدودیت های قانونی نیز برای کاهش گازها پس از سال 2000 وضع کنند. بنابراین یک گروه کاری ویژه برای تدوین پروتکل مربوطه تشکیل شد. کنفرانس اعضا همچنین از دبیرخانه کنوانسیون درخواست کرد تا ترتیب تشکیل جلسات ارکان فرعی، توصیه تکنولوژی و علمی و اجرای پروتکل را اتخاذ کند. دراین اجلاس همچنین مقر دبیرخانه کنوانسیون کشور آلمان تعیین شد. مهمترین تصمیم اولین کنفرانس اعضا این بود که یک پروتکل برای تعهدات پس از سال 2000 تنظیم شود تا توسط کشورهای صنعتی اجرا شود واین پروتکل درسال 1997 به امضا اعضا رسانیده شود.قرار براین شد که تعهداتی برای کشورهای درحال توسعه اعمال نشود.
دومین کنفرانس اعضا(COP-2)
دومین کنفرانس اعضا، کنوانسیون سازمان ملل درخصوص تغییرات آب وهوا(UNFCCC) درتاریخ 8و9 جولای سال 1996 درژنو تشکیل شد. دراین کنفرانس اعضا اعلامیه ژنو صادر شد که نتایج گروه های کاری IPCC را در نظرگرفته ودرخواست هدف گذاری قانونی وکاهش قابل ملاحظه درگازهای گلخانه ای رادرخواست کرد.دراین کنفرانس برای اولین بار امریکا تغییر موضع داده واز اعمال محدودیت قانونی درنشر گازهای گلخانه ای حمایت کرد.
سومین کنفرانس اعضا(COP-3) پروتکل کیوتو
برنامه محیط زیست سازمان ملل وسازمان جهانی هواشناسی یک هیأت دولتی در رابطه با تغییرات اقلیمی درسال1988 تأسیس کردند تا اطلاعات علمی معتبر در رابطه با مسائل مربوط به محیط زیست برای سیاستگذران تهیه کند.IPCC ازتخصص صدها دانشمند وکارشناس محیط زیست بهره جسته است که وظیفه آنها ارزیابی شناخت علمی دولت ها از مسائل مرتبط با تغییرات اقلیمی، ارزیابی تاثیرات بالقوه زیست محیطی واقتصادی-اجتماعی آن وفرمول بندی توصیه های سیاستی واقع بینانه است. گزارش هایIPCC بالاخره منجر به انعقاد معاهده مجمع تغییرات اقلیمی سازمان ملل(UNFCCC) در سال1992 شدکه در این معاهده کشورها به دوگروه تقسیم شدند؛ گروه اول کشورهای ضمیمهI هستند که شامل کشورهای توسعه یافته می شوند. این کشورها به صورت تاریخی سهم عمده ای درتغییرات اقلیمی دارند. گروه دوم کشورهای غیرضمیمهI هستند که شامل کشورهای درحال توسعه می باشند. انصاف ایجاب می کرد که کشورهای ضمیمهI درقبال بازگرداندن سطح انتشار گازهای گلخانه ای خود تا سال 2000 به سطح سال 1990 پیش قدم شوند. درهمایشی که درسال 1995 توسط UNFCCC برگزار شد، ایجاد توافقنامه ای که جنبه قانونی داشته وازحالت داوطلبانه خارج شود، ضروری دانسته شد توافق حاصل بر سر ضرورت اولین گام برای دستیابی به پروتکل کیوتو بود که منجر به شکل گیری چندیدن کنفرانس متعاهدین(COP S) شد. اولین همانگونه که ذکر گردید در 28مارس تا7آوریل 1995 در برلین آلمان برگزار گردید که حاصل آن اتخاذ دستورالعمل برلین بوداین کنفرانس ها همچنان ادامه داشت تا اینکه در سومین کنفرانس در کیوتوی ژاپن در سال 1997، پروتکل کیوتو به امضاء رسید. در سال2001 با خروج امریکا ازاین پروتکل وباتصویب مجلس دومای روسیه، اعضای این پروتکل به حد نصاب رسید واز90 روز مانده به 16 فوریه سال 2005 فشارها برای اجرایی شدن این پروتکل ادامه یافت که هم اکنون نیز جنبه اجرایی یافته است( وصفی اسفستانی، پیشین:74).
درسومین کنفرانس اعضا در11 دسامبر1977 درکیوتو ژاپن ،باتنظیم پروتکلی مقرر شد تاکشورهای صنعتی که تقریباً همان کشورهای ضمیمه I کنوانسیون است، به طورمتوسط به میزان 2/5 درصد دردوره زمانی 2008 الی 2012 نسبت به سطح آلودگی 1990 ازمیزان آلودگی ها بکاهند. دراین کنفرانس اعضا، حدود 10 هزار نفر از هیات های نمایندگی، ناظران وروزنامه نگاران شرکت داشتند ونتایج عمده آن عبارت بودنداز:
هدفمندشدن کاهش گازهای گلخانه ای برمبنای قانونی که 39 کشور صنعتی آن راپذیرفتند.
تعیین ابزارهای انعطاف پذیر مشتمل بر:
تجارت آلودگی.
اجرای مشترک.
مکانیزم توسعه هوای پاک.