مقاله رایگان درمورد دنیا و آخرت و قرآن کریم

دانلود پایان نامه
«إِنَّمَا وَلِیُّکُمُ اللهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاَهَ وَیُؤْتُونَ الزَّکَاهَ وَهُمْ رَاکِعُونَ‏».
این آیه، در حق على بن ابیطالب علیه السلام نازل شده است، و در این شان نزول، مخالفین و موافقین اتفاق دارند که: چون آن حضرت در رکوع نمازش بود، وسائلى از آنحضرت چیزى خواست، او با انگشت خنصر دست راست خود، اشاره به سائل کرد، وسائل انگشتر را از انگشت‏خنصر او بیرون کرد و براى خود گرفت، و ثعلبى در تفسیر خود این شان نزول را روایت کرده است.
ابوذر گوید: سوگند به خداوند که هنوز این سخن و این دعاى رسول الله به پایان نرسیده بود، که جبرائیل علیه السلام فرود آمد، و گفت: اى محمد! بخوان:
«إِنَّمَا وَلِیُّکُمُ اللهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاَهَ وَیُؤْتُونَ الزَّکَاهَ وَهُمْ رَاکِعُونَ‏».
در قرآن می‌خوانیم:
«النَّبِیُّ أَوْلَی بِالْمُؤْمِنِینَ مِنْ أَنفُسِهِمْ»
از حضرت باقر علیه السلام است که این اولویت پیامبر، به مؤمنان از خود ایشان، درباره امر حکومت و امارت نازل شده است، و معنایش این مى‏شود که: پیغمبر نسبت‏به مردم، سزاوارتر است‏به آنها از خود آنها به خودشان، و بنابراین اگر پیامبر نیاز پیدا کند، که غلام و مملوکى را از صاحبش بگیرد، و به کسى بدهد، که او بدان نیازمند است، جایز است‏بر او که چنین کارى را بکند.
و گفتار خداوند تعالى:
«وَلَمْ یَکُن لَهُ وَلِیٌّ مِنَ الذُّلِّ».
«از براى خداوند ولیى از جهت ذلت او نیست‏» ولى به کسى گویند که قائم مقام و جانشین شخص باشد در امورى که اختصاص به او دارد، و آن شخص به جهت عجز و ناتوانى قادر بر بجا آوردن آن امور نیست، مانند ولى طفل و ولى مجنون.
هرکس که ولى دارد، نیازمند به اوست، و چون خداوند غنى و بى‏نیاز است، محال است که داراى ولى باشد، و همچنین اگر آن ولى هم نیازمند به خدا باشد، در اینجا دور لازم مى‏آید، و اگر نیازمند نباشد شریک او خواهد بود، و هر دو صورت محال است.
خداوند تعالى می‌فرماید:
«أَنتَ وَلِیِّ فِی الدُّنْیَا وَالْآخِرَهِ»
«تو ولى من هستى، در دنیا و آخرت‏» یعنى تو ولایت امر مرا در دنیا و آخرت به دست دارى، و تو قیام به آن مى‏کنى.
در قرآن می‌خوانیم:
«اللهُ وَلِیُّ الَّذِینَ آمَنُوا یُخْرِجُهُم مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ».
«خداوند ولى کسانى است که ایمان آورده‏اند، آنان را از ظلمات به نور داخل مى‏کند».

این مطلب مشابه را هم بخوانید :   پایان نامه معناشناسی تاریخی و آستان قدس رضوی

فصل چهارم: اقسام ولایت
ولایت شامل ولای عام و ولای خاص است.
ولای عام، به معنی آن است که مؤمنان یکدیگر را دوست داشته باشند. ایمان اساس دوستی و ولای مؤمنان است. در واقع، ولای عام پیوندی است که مسلمانان را از راه محبت و دوستی به یکدیگر مرتبط می‌سازد، به‌گونه‌ای که هر یک را به سرنوشت دیگری علاقه‌مند و در ساختن جامعه‌ای توحیدی مؤثر و صاحب‌نقش می‌کند.
قرآن کریم می‌فرماید: