مقاله رایگان درمورد امر به معروف و نهی از منکر و فتحعلی شاه قاجار

دانلود پایان نامه
از نظر تحلیل عقلى، هرچند قبح ذاتى امور محرّمه که به واسطه مقدمه واجب اهم مباح شده‏اند تبدیل به حسن ذاتى نمى‏شود، لیکن با حفظ قبح ذاتى آنها، این امور محرّم مى‏تواند به عنوان واجب توصلى و مقدمى براى امتثال واجب مهم‏تر مورد امر شارع قرار گیرد، مانند دروغ گفتن براى نجات نفس نبى یا مؤمن دیگر.

فصل دوم: دیدگاه شیخ جعفر کاشف الغطاء (1156هـ ق ـ 1227هـ ق):
جعفر بن خضر از نسل مالک اشتر نخعی است و به مناسبت تألیف اثر ارزشمند «کشف الغطاء» با نام شیخ جعفر کاشف الغطاء شهره آفاق گردید. کاشف الغطاء فقیه فوق العاده ماهری است و در فقه انظاری دقیق و عمیق داشته و از او به عظمت یاد می‌شود. گفته می‌شود که در احاطه به فروع فقهی از آغاز تا پایان؛ فقیهی مانند او در زمان غیبت وجود نداشته است!
این فقیه کبیر معتقد به نصب فقیه به ولایت از جانب معصوم (علیه السلام) بوده و عموم ولایت را برای فقیه از جانب امام عصر (عجل الله فرجه) ثابت می‌داند. و طبق همین فتوا و نظریه فقهی با درک عمیق زمان خویش و توجه به مصالح عالی جامعه تشیع و مملکت ایران به عنوان تنها کشور مستقل شیعه ـ که از هنگامه یکپارچگی آن و پذیرش پیروی از اهل بیت (علیهم السلام) در سراسر کشور زمانی نمی‌گذرد ـ به فتحعلی شاه اذن سلطنت می‌دهد و او را با شرایطی خاص نایب خود در امر حکومت و اداره جامعه قرار می‌دهد.
جناب شیخ جعفر چون اقامه حدود را وابسته به امام معصوم (علیه السلام) و نایب خاص یا نایب عام (فقیهان و مجتهدان) ایشان می‌داند معتقد است که مجتهدان در زمان غیبت می‌توانند اقامه حدود کنند.
مرحوم صاحب جواهر (فقیه بزرگوار، محمّد حسن بن ناصر اصفهانى نجفى) نیز درباره‌ى کاشف الغطاء فرموده است: «وَ لَمْ‌أَجِدْ أَقْوى حَدْسا مِنْهُ فى زَمانِهِ»؛ در زمان او کسى را از لحاظ قوّت حدس، قوى تر از او ندیدم.
کاشف الغطاء‌ که مسافرت‌هایی به شهرهای مختلف ایران داشته معاصر فتحعلی شاه قاجار بوده و زمان ریاست عامه او مصادف با دور نخست جنگهای ایران و روسیه (1218 ـ 1228 ق) بوده است و از این جهت مواضع سیاسی وی و موضعگیری او به عنوان یک مرجع تقلید بزرگ و مورد توجه در قبال دولت وقت ایران با توجه به درگیری با دولت بیگانه و اشغال بخش‌هایی از مملکت از سوی دشمن اهمیت بسزایی دارد.
این فقیه کبیر معتقد به نصب فقیه به ولایت از جانب معصوم (علیه السلام) بوده و عموم ولایت را برای فقیه از جانب امام عصر (عجل الله فرجه) ثابت می‌داند. و طبق همین فتوا و نظریه فقهی با درک عمیق زمان خویش و توجه به مصالح عالی جامعه تشیع و مملکت ایران به عنوان تنها کشور مستقل شیعه ـ که از هنگامه یکپارچگی آن و پذیرش پیروی از اهل بیت (علیهم السلام) در سراسر کشور زمانی نمی‌گذرد ـ به فتحعلی شاه اذن سلطنت می‌دهد و او را با شرایطی خاص نایب خود در امر حکومت و اداره جامعه قرار می‌دهد.
رهبر معظم انقلاب کاشف الغطاء را عالمی می‌داند که در امور حکومت، بخاطر مصالح مسلمین وارد شده و حکومت زمان خود را بهتر از واقعیت دیده بود، و می‌فرماید: «مرحوم شیخ جعفر کاشف‏ الغطاء به گمان زیاد آن‏طور که از مقدمه‏‌ى کتاب بر مى‏‌آید کتاب کشف الغطاء را براى اداره‏‌ى دستگاه فتحعلى شاه نوشته و در کتاب جهاد خود، از فتحعلى شاه به عنوان سلطان مسلمین اسم می‌آورد و مسائلى را ذکر می‌کند».
با توجه به جنگ ایران و روس وی جهاد ابتدایی را منصب و مختص امام معصوم (علیه السلام) و نایب خاص ایشان می‌داند، ولی در جهاد دفاعی در عصر غیبت می‌گوید: «مجتهدان باید به این امر قیام کنند و افضل مجتهدان یا مأذون از طرف افضل واجب است که مقدم گردد و دیگران حق دخالت ندارند. مردم باید اطاعت کنند. اگر مجتهد نبود به مؤمنان عادل نوبت می‌رسد». کاشف الغطاء طبق همین فتوا به فتحعلی شاه برای جنگ و اخذ زکات و دریافت مالیات از مردم اذن داده است.
جناب شیخ جعفر چون اقامه حدود را وابسته به امام معصوم (علیه السلام) و نایب خاص یا نایب عام (فقیهان و مجتهدان) ایشان می‌داند معتقد است که مجتهدان در زمان غیبت می‌توانند اقامه حدود کنند.
در زبان محدث قمی صاحب مفاتیح الجنان : «شیخ اکبر از آیات عجیبه الهیّه است که زبان از وصفش عاجز است و کتاب کشف الغطاء را در سفر تألیف کرده و نقل شده، که کتاب فقهى غیر از قواعد علّامه نزد او نبوده و این کتاب شریف خبر می‌دهد از کثرت احاطه آن بزرگوار؛ آنکه در چه مرتبه از علم و چه درجه از فهم بوده. گویند که، آن جناب‏ می‌فرموده که، اگر کتب فقهیه را همه را بشویند من از حفظ از طهارت تا دیات را می‌نویسم!»

این مطلب مشابه را هم بخوانید :   دانلود پایان نامه درمورد قرآن کریم و هتک حرمت

فصل سوم: دیدگاه شیخ محمدحسن نجفی (1200هـ ق ـ 1266هـ ق):
محمدحسن نجفی معروف به صاحب جواهر با نام کامل آیت الله شیخ محمدحسن بن شیخ باقر بن شیخ عبدالرحیم بن آقامحمد بن ملا عبدالرحیم شریف اصفهانی از فقهای شیعه و صاحب کتاب جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام که بین روحانیان و علمای شیعه از ارزش بالایی برخوردار است.
نسبش از طرف پدر به یک خانواده مذهبی از ایران و از مادر به ابوالحسن فتونی از علمای اطراف حله می‌رسد.
ایشان در بخش «امر به معروف و نهی از منکر» کتاب جواهرالکلام، از قول بسیاری از علما از جمله فاضل مقداد، شهیدین، محقق کرکی و دیگران می‌نویسد:
«جایز است برای فقهای آگاه به احکام شرع، اقامه حدود در حال غیبت امام، همانطور که حکم می‌کنند بین مردم در صورت داشتن امنیت و واجب است بر مردم که یاری کنند وی را، همانطور که یاری به امام واجب است».
وی این مطلب را نظر مشهور علما دانسته و اظهار تعجب می‌کند از بعضی کتب و علما که با این همه وضوحِ دلایل ولایت فقیه در این امر توقف کرده‌اند. خصوصاً با وجود روایت عمربن حنظله و مقبوله ابی خدیجه و قول امام زمان(عج) در توقیعش به احمد بن اسحاق و این قول امام صادق(ع) که فرموده‌اند:
«فإنی قد جعلته علیکم حاکماً… فإنهم حجتی علیکم و أنا حجه الله» که به روشنی و صراحت تأکید دارد بر حجت بودن فقهاء همانطور که امام حجت است از جمله در اقامه حدود.
همچنین ایشان نسبت به کسانی که در امر ولایت فقیه وسوسه وتردید دارند می‌گوید: