مقاله رایگان درمورد امر به معروف و نهی از منکر و احساس مسئولیت

دانلود پایان نامه
«وَالْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنَاتُ بَعْضَهُمْ أَولِیاءُ بَعْضٍ یَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَیَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْکَرِ».
مردا مؤمن و زنان مؤمن دوستان یکدیگرند. آنان همدیگر را به معروف امر می‌کنند و از منکر باز می‌دارند.
منظور از آیه شریفه آن است که مؤمنان به یکدیگر نزدیک هستند، حامی و دوست یکدیگرند و به سرنوشت هم علاقه دارند، لذا یکدیگر را به نیکی امر می‌کنند و از زشتیها باز می‌دارند. امر به معروف و نهی از منکر بر اثر همان احساس دوستی و علاقه‌مندی به سرنوشت یکدیگر است. تا دوستی و محبت نباشد، این احساس مسئولیت در انسانها ایجاد نمی‌شود.
انسانی که به دیگران علاقه ندارد، به رفتار و اعمال آنها نیز بی‌اعتناست، اما وقتی به آنها احساس نزدیکی و علاقه‌مندی کرد، محبت و دوستی او را آرام نمی‌گذارد و باعث می‌شود که دیگران را به آنچه مایه خیر و سعادت آنان است، سفارش کند.
ولای خاص، ولای رهبری و زعامت است که خاص پیامبر اکرم(ص) و اهل‌بیت اوست. در اینکه پیامبر اکرم(ص) مسلمانان را به نوعی ولای خاص نسبت به خاندان پاک خود توصیه کرده است، تردیدی وجود ندارد. آیه ذوی‌القربی در قرآن کریم گویای این مطلب است، آنجا که می‌فرماید:
«قُل لاأَسْأَلُکُمْ عَلَیْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّهَ فِی الْقُرْبَی».
بگو بر این رسالت مزدی از شما نمی‌خواهم، جز دوستی خویشاوندانم.
ولای خاص صرفاً به معنای محبت نیست، بلکه علاوه بر آن نوعی تعهد نسبت به رهبران الهی در اطاعت از آنها و یاری کردن آنان به شمار می‌آید. از این طریق ولایت رهبران الهی در ادامه ولایت خداوند است.
قرآن کریم می‌فرماید:
«إِنَّمَا وَلِیُّکُمُ اللهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِینَ آمَنُوا الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاَهَ وَیُؤْتُونَ الزَّکَاهَ وَهُمْ رَاکِعُونَ».
ولی شما فقط خداست و فرستاده او ومؤمنانی که نماز می‌خوانند و در حال رکوع زکات می‌دهند.
هرچند پیرامون این آیه، مطالب مفیدی در فصل قبل بیان شد، لیکن در اینجا باید گفت: این آیه به اتفاق شیعه و سنی در مورد حضرت علی(ع) نازل شد. طبری در تفسیر خود روایات متعددی را در این‌باره نقل کرده است. فخر رازی از علمای بزرگ اهل سنت در تفسیر کبیر خود می‌نویسد: «این آیه در شأن حضرت علی(ع) نازل شده است.» و نیز علما اتفاق کرده‌اند که ادای زکات در هنگام رکوع، از هیچ‌کس جز حضرت‌علی(ع) واقع نشده است.
در این آیه، ولایت خداوند، ولایت رسول خدا(ص) و ولایت علی(ع) به عنوان ولای خاص مطرح شده است و بنابر نظر علمای شیعه این ولایت صرفاً محبت و علاقه‌مندی به آنها در حدی که در ولای عام گفته شد، نیست، بلکه شامل همه‌ معانی ولایت؛ یعنی محبت، قرابت، نصرت و یاری، زعامت و حکومت است.
پیامبر اکرم(ص) در غدیر خم فرمودند: «مَن کُنتُ مولاه فَهذا علی مولاه».
هرکس را که من مولا و سرپرست اویم، علی مولا و سرپرست اوست.
این حدیث را که علمای شیعه و سنی در کتب معتبر خود نقل کرده‌اند. علامه امینی در کتاب ارزشمند الغدیر درباره منابع این حدث در کتب اهل سنت به تفضیل بحث کرده است.
پیامبر اکرم(ص) در حدیث دیگری می‌فرماید:
«یا علی، کذب مَن زعم أنه یحبنی وهو یغضبک».
ای علی! هر که گمان کند که مرا دوست دارد با آنکه دشمن تو باشد، دروغ گفته است.
بی‌مناسبت نیست که در اینجا به نقل روایتی در شأن و منزلت علی(ع) و بیان اهمیت ولایت آن حضرت بپردازیم.
ولایت به معناى زعامت و حاکمیت است و در حقوق اسلام انواع آن اینچنین مطرح است:
1- ولایت مطلقه الهى بر همه موجودات،