مبانی مسئولیت مدنی و قانون مسئولیت مدنی


Widget not in any sidebars
مبانی مسئولیت مدنی باشگاه‌های ورزشی
در حقوق ایران و حقوق کشورهای اروپایی
اصولاً ورزش به عنوان یکی از پدیده‌های مهم اجتماعی که امروزه به صورت صنعت و اشتغال در آمده است نقش مهمی در تبیین جایگاه مسئولیت مدنی در رشته خود را دارد. به بیان دیگر با استخدام بازیکن، مربی و سایر کارکنان، عملاً بحث مسئولیت مدنی و جبران خسارات وارده به آن‌ها و یا توسط کارکنان مزبور به اشخاص ثالث نسبت به این اشخاص مطرح می‌شود. با توجه به این که رابطه بین کارکنان مزبور (از جمله بازیکن، مربی،) با باشگاه مربوطه، رابطه کارگری و کارفرمایی است، عملاً مسأله مسئولیت مدنی کارگر و کارفرما مطرح می‌شود.
در خصوص این که مبنای مسئولیت مدنی باشگاه‌های ورزشی چیست نظریات متعددی ارائه شده است که در زیر بحث و بررسی خواهد شد.
1. نظریه تقصیر
بر طبق این نظریه در مسئولیت ناشی از تقصیر، باشگاه‌های ورزشی به عنوان کارفرما در رابطه با خسارات ناشیه از فعل مستخدمان و کارگران خود، هنگامی مسئول شناخته می‌شوند که مرتکب تقصیری شده باشند و آن تقصیر هم علت ایجاد خسارت شناخته شود. به عبارت دیگر به موجب این نظریه برای تحقق مسئولیت مدنی، می‌بایست نه تنها تقصیر صورت گیرد بلکه وجود رابطه علیت بین تقصیر و ضرر و زیان وارده تنها دلیل توجیهی جبران چنین خساراتی باشد. پس زیان‌دیده تنها در صورتی می‌تواند مطالبه زیان نماید که تقصیر و سهل‌انگاری سبب ورود خسارات شده باشد.
براساس این نظریه، در دعوی تقصیر، زیان‌دیده نقش اصلی و مدعی را دارد و باید بار اثبات آن را به دوش بکشد.
برای مثال در صورتی که به دلیل تاکتیک‌ها و متدهای تمرینی مربی خسارت و آسیبی به بازیکن وارد آید باشگاه به طور نیابتی از طرف مربی مسئولیت خواهد داشت به دلیل آن که در انتخاب مربی صالح تقصیر کرده است . به طور کلی هرگاه باشگاه در تکالیف قانونی خود عمل ننماید مرتکب تقصیر گردیده است و در صورت بروز خسارات به مستخدمان خود و یا اشخاص ثالث بر طبق این نظریه مسئول جبران خسارات وارده خواهد بود.
ماده 1 قانون مسئولیت مدنی مقرر می‌دارد: «هر کس بدون مجوز قانونی عمداً یادر نتیجه بی‌احتیاطی به جان یا سلامتی یا مال یا آزادی یا حیثیت یا شهرت تجاری یا به هر حق دیگری که به موجب قانون برای افراد ایجاد گردیده لطمه‌ای وارد نماید که موجب ضرر مادی یا معنوی دیگری شود، مسئول جبران خسارت وارده از عمل خود می‌باشد.»
در خصوص اماکن ورزشی مثل استادیوم‌ها و سالن‌های ورزشی، باید موارد زیر توسط مدیران انجام گیرد:
1. بازدید زمان‌بندی شده را در صدر وظایف خود قرار دهد؛
2. نسبت به پیگیری رفع اشکالات تا حصول نتیجه ادامه دهد؛
3. اشکالات و معایب هر چیز جزئی باشد اگر وقوع سانحه قابل پیش‌بینی است نادیده گرفته نشود؛
4. بی‌توجهی به سقف ورزشگاه، حمام، توالت‌ها که بر اثر رطوبت جدا شده در هر لحظه ممکن است بر اثر ریزش ضایعه جبران‌ناپذیری ایجاد نماید تقصیر محسوب می‌شود؛
5. اگر ورزشگاه، مجاور منازل و یا اماکن دیگران است استفاده از تورهای فلزی برای جلوگیری از اصابت توپ یک الزام حقوقی است؛
6. لغزنده بودن کف حمام‌ها، دستشویی‌ها، کنار استخر از عوامل خطرساز است. رفع اشکالات الزامی است در کنار هر شیر آب که برای آبیاری استفاده می‌شود نصب یک تابلو که غیر بهداشتی بودن آن را مشخص می‌کند ضرورت دارد. در عین حال از نظر فنی باید به گونه‌ای باشد که اشخاص عادی نتوانند از آن‌ها استفاده کنند؛
7. مسمومیت حاصل از شرب چنین آبی اگر منجر به مرگ شود قتل غیر عمدی محسوب و مسبب مجازات خواهد شد؛
8. جایگاه تماشاگران باید توسط کارشناسان مربوطه در مقاطع مشخص زمانی بازدید و اجازه ادامه استفاده کتباً ابلاغ گردد. مدیر ورزشگاه مسئول جلب نظر کارشناسان است؛
9. اطاق تأسیسات ورزشگاه شامل برق، دستگاه‌های حرارتی و برودتی باید همیشه قفل بوده و کلید آن منحصراً در اختیار مأمور فنی باشد؛
10. از قرار دادن وسایل خطرناک مانند دروازه هندبال، جعبه فلزی مخصوص نگهداری توپ، بخاری گازی، نردبان‌های فلزی و امثال آن در کنار زمین‌های ورزشی به شدت جلوگیری نماید؛
11. کلید و پریزهای ورزشگاه باید در محل محفوظ قرار داشته باشند به نحوی که امکان دستیابی اشخاص متفرقه به آن ممکن نباشد؛
12. نصب تابلوهای هشداردهنده یا نوشتن هشدارها در محل مناسب از اقدامات احتیاطی و پیشگیرانه است؛