تحقیق رایگان درباره قانون مجازات اسلامی و قانون مسئولیت مدنی


Widget not in any sidebars
البته امکان استخدام ورزشکاران مجنون در باشگاه ورزشى وجود ندارد و موضوع مربوط موضوعاً از بحث ما خارج است اما امکان استخدام ورزشکاران غیر بالغ و حتى سفیه بر طبق آیین‏نامه‏هاى نقل و انتقالات فدراسیون‏هاى ورزشى وجود دارد.
مى‏توان بیان کرد که مهمترین وظایف باشگاه‏ها و مؤسسات ورزشى در قبال ورزشکاران و حتى مربیان تعلیم دهنده ورزشکاران، رعایت اصول ایمنى محیط‌هاى ورزشى مى‏باشد. براى مثال اعمال ورزشى بایستى در مکان خود باشد و در اماکنى که براى آن ورزش تدارم و تهیه شده انجام شود و بایستى ورزشهایى مثل جودو، کشتى و مانند آن در سالن مخصوص و بر روى تاتامى و یا تشک کشتى انجام گیرد که براى این ورزش‌ها تدارک دیده شده است . مرداد ماه سال 1390 خبرى بر روى تلکس خبرگزارى‏ها آمد که در شهرستان دزفول استان خوزستان، نوجوانى به دلیل نامناسب بودن تشک کشتى سالن کشتى شهید حسینى این شهرستان در حین اجراى فنون کشتى، قطع نخاع گردید.
1ـ2. حقوق کشورهای اروپایی
باشگاه‌ها و مؤسسات ورزشی به دلیل خطرناک بودن محیط ورزشی و بنا بر مصالح اجتماعی می‌بایست مسئول جبران خسارت‌های وارده بر ورزشکاران و مربیان و به طور کلی کارکنان خود باشند.
حتی می‌توان گفت باشگاه‌ها و مؤسسات ورزشی نسبت به خسارات وارده بر ورزشکاران که بر اثر روش‌ها و تاکتیک‌های فنی و نیز آموزشی مربی بر ایشان وارد می‌شود، مسئولیت دارند البته فرضی که ورزشکار در سطحی است که تنها با نظارت و هدایت عمومی مربی تمرین می‌کند، مربی در صورتی مسئول است که غفلت و تقصیر او ثابت شود.
مربی مذکور در صورتی مسئولیت دارد که اضرار مستند به تقصیر او باشد و در نتیجه تقصیر او باشگاه نیابتاً مسئولیت دارد.
در پرونده مربوط به به یک بازى کریکت که در سالن سرپوشیده برگزار شده بود یک شرکت کننده آسیب دیده در دادگاه استدلال کرد که برگزار کننده مسابقه (که مالک محل انجام بازى نیز بود) وظیفه مراقبت از ورزشکار و ایمنی را نقض کرده است. او چشم خود را در اثر برخورد یک توپ تنیس که از توپ کریکت معمولی سفت‌تر بود از دست داد. بازیکن مدعی شد که برگزارکننده مسابقه نتوانسته ابزار سالم را برای جلوگیری از صدمه فراهم کند.
و بر طبق رأی شعبه 2 مدنی دیوان عالی فرانسه که در 5 دسامبر 1990 صادر گردید، یک کلوپ بوکس فرانسوی به دلیل این که سالن مورد استفاده‌اش برای فعالیت ورزشی به تأیید نرسیده بود، محکوم شد. و یک مؤسسه ژیمناستیک هم که در تجهیز یک نوآموز به کمربندهای ایمنی در حین استفاده از بارفیکس، کوتاهی نموده بود محکوم شد در دعوای دیگری، هیأت مدیره‌ی مدرسه‌ای به علت سهل‌انگاری در تهیه حفاظ دهان برای پسر بچه یازده ساله‌ای که در لیگ هاکی روی یخ بعد از مدرسه از ناحیه دندان‌ها به شدت آسیب دیده بود مقصر شناخته شد. تقصیر مدرسه خودداری از تهیه حفاظ دهان بوده است.
و نیز در دعوای گریتی علیه بیتی دانش‌آموزی در نتیجه استفاده از کلاه ایمنی ناسالم مجروح شد. به موجب حکم دادگاه، مدرسه که با بی‌توجهی و بی‌مبالاتی اجازه استفاده‌ی از آن را به دانش‌آموز داده بود، مقصر شناخته شد. در حقیقت مدرسه از تهیه تجهیزات مناسب و بدون عیب حتی پس از درخواست دانش‌آموز امتناع کرده بود.
به هر صورت قصور در استخدام مربیان واجد صلاحیت و وارد گردیدن ضرر به ورزشکاران در نتیجه تقصیر مربی که صلاحیت لازم را برای آموزش و تعلیم به ورزشکار تحت آموزشش نداشته ممکن است در صورتی که تقصیر مزبور سبب اصلی صدمات خواهان باشد موجب مسئولیت باشگاه ورزشی مربوطه قرار گیرد.
ـ تقصیر ورزشکار در ایراد آسیب و ضرر به خود
اصولاً در جایی که بازیکن خود در وقوع آسیب و یا صدمه به خود نقش داشته باشد و رعایت موارد ایمنی که از طرف باشگاه برای او تعیین گردیده است را ننماید در خصوص مسأله مطروحه، برخی اساتید حقوق به طور کلی، وضع زیان‌دیده را مانند سایر موارد به عنوان یک «سبب» دانسته‌اند و معتقدند در مواردی که حادثه به علت دخالت زیان‌دیده و دیگران ناشی شده باشد مصداقی از دخالت چند سبب است که نتیجه منطقی سخن ایشان، تقسیم خسارت در حالت شرکت می‌باشد یا محرومیت کامل در مواردی است که کل حادثه منتسب به زیان‌دیده باشد. در قانون مسئولیت مدنی، مشخصاً می‌توان به ماده 4 قانون مزبور اشاره کرد که در این ماده آمده است: «دادگاه می‌تواند میزان خسارت را در موارد زیر تخفیف دهد:
1. هر گاه پس از وقوع خسارت واردکننده زیان به نحو مؤثری به زیان‌دیده کمک و مساعدت کرده باشد.
2. هرگاه وقوع خسارت ناشی از غفلتی بوده که عرفاً قابل اغماض باشد و جبران آن نیز موجب عسرت و تنگدستی واردکننده زیان شود.
3. وقتی که زیان‌دیده به نحوی از انحاء موجبات تسهیل ایجاد زیان را فراهم نموده یا به اضافه شدن آن کمک و یا وضعیت واردکننده زیان را تشدید کرده باشد.
در قانون مجازات اسلامی هم به موجب ماده 22 قانون مذکور، یکی از موجبات تخفیف مجازات، جایی است که رفتار و گفتار تحریک‌آمیز مجنی‌علیه موجب ارتکاب جرم گردیده باشد .
همان طور که ملاحظه می‌گردد اصولاً نقش زیان‌دیده هم می‌تواند یکی از کیفیات مخففه در تعیین مجازات برای مجرم گردد و هم بر طبق بند 3 ماده 4 قانون مسئولیت مدنی از موجبات تخفیف در میزان خسارت گردد. به هر حال آن چه قابل استنباط از مفهوم بند 3 ماده 4 قانون مسئولیت مدنی ایران می‌باشد آن است که در صورت مشارکت زیان‌دیده، اصولاً نباید هیچ بخشی از خسارات را کاهش داد مگر آن که دادگاه براساس بند 3 ماده 4 قانون مذکور صلاح بداند که باید مقداری از خسارت را تخفیف دهد.
به هر شکل، در مورد تقصیر زیان‌دیده چنان چه رفتار خواهان، از حد معیارهای لازم برای حفاظت از خود پایین‌تر باشد و قانوناً به سبب تحقق صدمه کمک کند این امر مانع جبران خسارت خواهان خواهد بود.
در فرانسه پرونده گیلبرسون در مقابل باشگاه ژیمناستیک لیون دادگاه باشگاه ورزشی مزبور را به دلیل این که ورزشکار مبتدی بدون توجه به توصیه‌های مربی‌اش اقدام به انجام حرکات ورزشی با وسایل ژیمناستیک کرده بود و مصدوم شده بود به طور کلی از مسئولیت بری دانست با این استدلال که ورزشکار مزبور بدون توجه به توصیه‌های مربی اقدام به تمرین کرده بود .
به هر شکل در حقوق ایران اگر بازیکنی در حین انجام بازی یا به مناسب آن، خسارت و صدمه‌ای به خود وارد آورد به نحوی که اقدام او، جز یا تمام سبب حادثه در معنی قواعد عمومی مسئولیت مدنی باشد جز در موردی که تقصیر او به صورت غیر قابل بخشایش است باید پذیرفت که هیچ بخشی از خسارات او کاسته نمی‌شود و همه زیان‌های وارده به او به عهده کارفرمایش که باشگاه مربوطه اوست می‌باشد. دلایل این ادعا که همراه با نوعی قیاس اولویت است به شرح زیر می‌باشد:
1. اقدام ورزشکار یا مربی و سایر کارکنان باشگاه در ایراد خسارت به خود که کارگر باشگاه محسوب می‌شوند، هرگز نقشی فراتر از یک «سبب» را ایفاد نمی‌کند و نباید تصور کرد که چون علیه خود اقدام می‌کند، نمی‌تواند درخواست خسارت کند! زیرا منظور ما اقدام عامدانه نیست تا شخص هم خود را عمداً مصدوم کند و هم انتظار حمایت را داشته باشد بلکه منظور ارتکاب انواع قصورهایی است که هر شخصی در معرض آن‌ها است ودر این موارد بین بی‌احتیاطی زیان‌دیده و خسارت به خود و بی‌احتیاطی دیگران و خسارت به غیر خود، فرقی نیست .