تحقیق رایگان با موضوع کشورهای خاورمیانه و جنگ جهانی دوم

دانلود پایان نامه

(میر بصری، 1415: 1/ 228 با تلخیص)
1-5 توجه به مسائل سیاسی
در عصر شاعر، استعمارگران انگلیسی و فرانسوی شروع به دستاندازی و اشغال کشورهای خاورمیانه نمودند. او که شاهد فعالیتهای استعمارگران و تلاشهای پیدا و پنهان آنان در راه غصب روزافزون کشورهای عربی بود، نمی‌توانست سکوت کند، بلکه به دلیل حساسیت و احساس مسئولیت فوق‌العاده، سالهای طولانی از عمر خود را صرف مسائل سیاسی و مبارزه با بیگانگان میکند. او با استفاده از استعداد ذاتی و قابلیتهای ادبی، این احساسات پرشور و صادقانهی خود را در قالب شعر بیان میکند. شاید یکی از دلایلی که باعث شد، اشعار میهنی و سیاسی، بخش عمدهای از دفتر شعر یعقوبی را به خود اختصاص دهد، حضور استعمارگران در کشورهای عربی و ظهور جنگ جهانی دوم است که باعث ایجاد اوضاع آشفتهی سیاسی در کشورهای عربی و از جمله عراق میشود، به عنوان مثال او در قصیدهی خود «جسور الاستعمار» با جوانانی که از اسلام روی گردانده و به اصول کفر و الحاد و آشوب گردن نهاده و به این وسیله راه استعمار را برای اجرای توطئههای پلیدشان باز گذاشتهاند، به شدت برخورد میکند:
1- ما عاثَ فِی الإسلامِ إلّا مَبادِئ
بِأبناءِ هَذا الجیلِ قَد دَسَّهَا الکُفرُ
2- بُلِینا بِمَن لایَرعَوَی عَن غِوایَهٍ
وَ لَم یَثنِ لِلرُّشدِ وَعظٌ وَ لازَجرُ
3- یَقولونَ لِلإصلاحِ نَسعَی و قَصدُهُم
سِواهُ کَما تَحتَ الرِّمادِ اخْتَفَی الجَمرُ
4- رَعاعٌ یَرومُ الأجنَبیُّ عَلیهِمُ
عبوراً إلَی اسْتعمارِهِم وَ هُم جِسرُ
(الصالحی، 1341: 261 با تلخیص)
بیگانه ستیزی و حساسیت او دربارهی مسائل سیاسی فقط منحصر به کشورش عراق نیست بلکه او همه‌ی کشورهای عربی را جامعه‌ای واحد می‌داند که همواره بازیچه‌ی دسیسه‌های کشورهای غربی قرار گرفته‌اند. وی این مسأله را با احساسی عمیق و خالصانه در شعر خود منعکس میکند. در کتاب «اعلام الأدب» آمده: «شیخ محمدعلی یعقوبی شاعری برجسته است که به خاطر سرودن قصاید وطنی که نام و یاد عرب را در سرتاسر سرزمین عربی بلندآوازه کرد، مشهور شده است. او دیوانی مخصوص اوضاع غم‌بار فلسطین دارد» (میر بصری، 1415: 1/ 227-228).
هم‌چنین قصیده‌ی «جهاد المغرب» او سرشار از قهرمانی‌های عرب‌هادر مراکش است که در آن علیه سیاست‌های استعماری فرانسه و وحشی‌گری‌های ارتش اشغالگر او می‌تازد. این قصیده، روح انقلاب و احساسات عمیق و خالصانه‌ی شاعر را با اسلوب خطابی سرشار از عواطف انسانی به تصویر می کشد:
1- عَربٌ لِنیلِ العِزِّ ثارُوا
وَ النَّصرُ یَسرِی حَیثُ سارُوا
2- ثارُوا وَ لَیسَ سِوَی القَضا
ءِ عَلَی الطَّغامِ لَهُم شُعارُ
3- أقطابُ مَعرکَهٍ بهِِم
أضحَت رَحَی الهَیجا تُدارُ
4- أحرارُ صِدقٍ لَم یُهابُوا
الحَربُ مُذ صارَت و صارُوا
5- ثارُوا عَلَی المُستَعمِرینَ
فَإنَّهُم ظَلَموُا وَ جارُوا
6- لَم تُرعَ یوماً ذِمَّهُ