تحقیق رایگان با موضوع علی بن حسین (ع) و امام حسین (ع)

دانلود پایان نامه

ثُمَّ اقْتَفَتْهُ وُلدُهُ إِلَی الرِّضَا
مفردات: إقتَفَی: إتَّبَع: پیروی کرد
ترجمه: او کسی است که (به عنوان دلیل و نشانهی امامت) با انگشترش، سنگریزه را مهر نمود و فرزندان بزرگوارش تا امام رضا علیهالسلام مانند او این معجزه را انجام دادند.
شرح: این بیت نیز اشاره دارد به داستان «حبابهی والبیه»: حبابه‌ی والبیه نام زنی از والبهی یمن است وی روایت می‌کند: امیرالمؤمنین (ع) را در مسجد دیدم به او عرض کردم: «دلیل بر امامتت چیست؟» فرمود: «آن سنگریزه را بیاور.» آن را نزدش آوردم. پس با خاتمش آن را مهر کرد. سپس فرمود: «ای حبابه! هر گاه کسی ادعای امامت کرد و توانست چنان‌که دیدی مهر کند، او امامی است که اطاعتش واجب است.» بعد از وفات امیر المؤمنین نزد امام حسن (ع) آمدم. فرمود: «ای حبابه! آن‌چه را همراه داری بیاور.» من آن سنگریزه را به او دادم و حضرت بر آن مهر نهاد. سپس در زمان امامت امام حسین (ع) نیز نزد او رفتم و ایشان نیز بر آن سنگریزه مهر نهاد، در زمان علی بن حسین (ع) نزد او رفتم و در آن زمان 113 سال داشتم. ایشان با انگشت به من اشاره کرد، جوانی به من باز گشت آن‌گاه فرمود: «سنگریزه را بیاور» و بعد بر آن مهر نهاد. در زمان امام محمد باقر (ع) و امام جعفر صادق (ع) و امام موسی بن جعفر (ع) و سرانجام امام رضا (ع) خدمت همهی آنها رفتم و بر آن سنگریزه مهر نهادند. از محمد بن هشام نقل شده که لبابه بعد از آن نه ماه دیگر هم زنده بود. (کلینی، 1375: 2/ 152-153 با تلخیص).
155- مَن طَهَّرَ الأَرضَ مِن الرِّجسِ وَ مَن
غاصَ إِلَی الجِنِّ بِأَطباقِ الثَرَی
مفردات: الثَّرَی: التُّراب: خاک / الأنام: الوَرَی، الخَلق: خبر داد / نَأی-َ: نَأیاً: بَعُدَ: دور شد / دَنا ــُ دُنُوّاً: قَرُبَ: نزدیک شد
ترجمه: علی (ع) همان کسی است که زمین را از آلودگی‌ها و پلیدی‌ها پاک کرد وبرای جنگ با جنّیان به زیر زمین رفت.
شرح: از ابوسعید خدری نقل شده: روزی پیامبر اکرم (ص) در ابطح که زمین ریگزاری است، به همراه عده‌ای از اصحاب نشسته بودند. رسول خدا برای آن‌ها حدیث می‌فرمود که ناگهان نظر مبارکش به گردبادی افتاد که نزدیک می‌شد تا مقابل پیامبر قرار گرفت. شخصی در میان آن بود. به رسول خدا سلام نمود و عرض کرد: «ای رسول خدا! نام من «عرفطه» است. من فرستاده‌ی طایفه‌ای از جن هستم که به شما پناه آورده‌ایم. ما به رسالت شما ایمان آوردیم ولی عده‌ای با ما مخالفت کردند و بر همان روش سابق خود پافشاری نمودند، لذا بین ما و آن‌ها اختلاف افتاد. آن‌ها به ما ستم کرده‌اند و از حد خودشان تجاوز نموده‌اند. اکنون از شما تقاضا دارم که یک نفر را بفرستید بین ما داوری کند.» رسول خدا به علی (ع) فرمود: «برو و پس از بررسی و اندیشه بین آن‌ها داوری کن. علی (ع) برخاست و شمشیر خود را حمایل کرد و با عرفطه به راه افتاد. ابوسعید خدری و سلمان فارسی هم به دنبال آن‌ها به راه افتادند و گفتند: «ما به همراه آن‌ها رفتیم تا به دره‌ای رسیدیم، در آن‌جا علی(ع) به ما فرمود: “خداوند به شما جزای خیر دهد، از این‌جا برگردید.”ما دیدیم زمین شکافته گردید و آن‌ها داخل شدند٬ سپس زمین به شکل اول خود بازگشت. فردا صبح رسول خدا نماز را با مردم خواندند و چند ساعتی از روز گذشت٬ همه در انتظار برگشتن علی (ع) بودند. نماز ظهر و همچنین نماز عصر را خواندند. همه دچار ناامیدی شده بودند. در همین اثنا ناگهان زمین شکافته شد و جمال دل‌آرای علی(ع) ظاهر گشت درحالی که از شمشیرش خون می‌چکید. پیامبر(ص) با دیدن علی (ع) برخاست و او را در برگرفت و پیشانیش را بوسید و فرمود: «چه شد که تا این زمان تأخیر کردی و دیر آمدی؟» عرض کرد: «با خلق بسیاری روبه‌رو شدم که بر عرفطه و یارانش ظلم کرده بودند، آن گروه را به سه چیز دعوت کردم و آن‌ها قبول نکردند. گفتم: ایمان به خداوند و رسالت پیامبر آورید یا جزیه بپردازید و یا با عرفطه و دوستانش سازش کنید، نپذیرفتند. شمشیر را کشیدم و با آن‌ها ‌به جنگ پرداختم و جمعیت فراوانی از آن‌ها را که حدود هشتاد هزار نفر می‌شد به قتل رساندم، بقیه‌ی آن‌ها که چنین دیدند، طلب امان و تقاضای صلح کردند، سپس ایمان آوردند. (مجلسی، 1304: 39/ 168 با تلخیص).
156- ذاکَ الَّذِی یَحضُرُ کُلَّ مَیِّتٍ
مِن الأَنامِ إِنْ نَأَی وَ إِنْ دَنَا
ترجمه: او کسی است که بر بالین هر مرده‌ای از فاصله‌ی دور و نزدیک حاضر می‌شود.
نکات ادبی: بین «نَأی» و «دنا» طباق وجود دارد.
سعدی در مضمون این بیت چه زیبا سروده‌:
ای که گفتی «فَمَنْ یَمُتْ یَرَنیِ»
جان فدای کلام دلجویت
157- یُنبِئُکَ (الحارِثُ) عَنهُ ما روَی
وَ (الحِمیَرِیُّ) بِالسِّیاقِ ما رأَی
مفردات: أنبَأ: أخبَر: خبرداد / حمیری: «اسماعیل بن محمد بن زید معروف به سید حمیری، شاعری است نامی، فاضل و از اکابر شعرای امامیه و اکثر اشعار او در مدح و منقبت اهل بیت عصمت(ع) است قصاید (میمیه، بائیه و عینیه) او مشهورند» (مدرس، 1369: 3/ 118). / حارث: «حارث بن عبدالله اعور همدانی از اصحاب امیرالمؤمنین (ع) که روایاتی از او نقل شده است» (اردبیلی، بیتا: 1/ 173).
ترجمه: حارث همدانی و سید حمیری بر اساس دیده‌ها و شنیده‌هایشان تو را از این اخبار و معجزات باخبر می‌کنند.
نکات ادبی: بین « روی» و «رأی» جناس لاحق وجود دارد.
158- وَ لَیسَ بِدعاً أَنْ یَکونَ عِندَهُ
أَقصَی الأَقالیمِ وَ أَدناها سَوَا
ترجمه: و این مسأله که دورترین و نزدیک‌ترین سرزمینها نزد امام علی یکسان باشد، امر غیر قابل باور و شگفتی نیست.
نکات ادبی: بین«أقصی» و «أدنی» طباق وجود دارد.