مقاله درمورد دانلود فوتوکاتالیزور، میلی، ردانین، دیاکسید

محلول 1/0 مولار پتاسیم دی هیدروژن فسفات
40/3 گرم، پتاسیم دی هیدروژن فسفات خالص را توزین کرده و در آب حل کرده و سپس به بالن ژوژه 250 میلی لیتری منتقل کرده و با آب دو بار تقطیر به حجم رسانده شد.

2-7- تهیه محلول 5/0 مولار پتاسیم هیدروژن فسفات
17/2 گرم پتاسیم هیدروژن فسفات خالص را توزین کرده و در آب حل کرده و سپس به بالن ژوژه 250 میلی لیتری منتقل کرده و با آب دو بار تقطیر به حجم رسانده شد.

2-8- تهیه محلول 025/0 مولار بوراکس
37/2 گرم بوراکس خالص را توزین کرده و در آب حل کرده و سپس به بالن ژوژه 250 میلی لیتری منتقل کرده و با آب دو بار تقطیر به حجم رسانده شد.

2-9- تهیه محلول‌های بافر با pH های مختلف

2-9-1- تهیه محلول با pH برابر 1
25 میلی لیتر محلول 2/0 مولار کلرید پتاسیم به 67 میلی لیتر محلول 2/0 مولار اسید کلریدریک اضافه شد و در بالن ژوژه100 میلی لیتری با آب دو بار تقطیر به حجم رسانده شد.

2-9-2- تهیه محلول با pH برابر 2
25 میلی لیتر محلول 2/0 مولار کلرید پتاسیم به 5/6 میلی لیتر محلول 2/0 مولار اسید کلریدریک اضافه شد و در بالن ژوژه 100 میلی لیتری با آب دو بار تقطیر به حجم رسانده شد.

2-9-3- تهیه محلول با pH برابر 3
50 میلی لیتر محلول 1/0 مولار پتاسیم هیدروژن فتالات به 3/22 میلی لیتر محلول 1/0 مولار اسید کلریدریک اضافه شد و در بالن ژوژه 100 میلی لیتر با آب دو بار تقطیر به حجم رسانده شد.

2-9-4- تهیه محلول با pH برابر 4
50 میلی لیتر محلول 1/0 مولار پتاسیم هیدروژن فتالات در بالن ژوژه 100 میلی لیتری با آب دو بار تقطیر به حجم رسانده شد.

2-9-5- تهیه محلول با pH برابر 5
50 میلی لیتر محلول 1/0 مولار پتاسیم هیدروژن فتالات به 6/22 میلی لیتر محلول 1/0 مولار هیدروکسید سدیم اضافه شد در بالن ژوژه 100 میلی لیتری با آب دو بار تقطیر به حجم رسانده شد.
2-9-6- تهیه محلول با pH برابر 7
50 میلی لیتر محلول 1/0 مولار پتاسیم دی هیدروژن فسفات به 1/29 میلی لیتر محلول 1/0 مولار هیدروکسید سدیم اضافه شده در بالن ژوژه 100 میلی لیتری با آب دو بار تقطیر به حجم رسانده شد.

2-9-7- تهیه محلول با pH برابر 8
50 میلی لیتر محلول 25 0/ 0 مولار بوراکس به 5/20 میلی لیتر محلول 1/0 مولار اسید کلریدریک اضافه شده در بالن ژوژه 100 میلی لیتری با آب دو بار تقطیر به حجم رسانده شد.

2-9-8- تهیه محلول با pH برابر 9
50 میلی لیتر محلول 025/0 مولار بوراکس به 6/4 میلی لیتر محلول 1/0 مولار اسید کلریدریک اضافه شده و در بالن ژوژه 100 میلی لیتری با آب دو بار تقطیر به حجم رسانده شد.

2-9-9- تهیه محلول با pH برابر 10
50 میلی لیتر محلول 025/0 مولار بوراکس به 3/18 میلی لیتر محلول 1/0 مولار هیدروکسید سدیم اضافه شده و در بالن ژوژه 100 میلی لیتری با آب دو بار تقطیر به حجم رسانده شد.

2-9-10- تهیه محلول با pHبرابر 11
50 میلی لیتر محلول 05/0 مولار پتاسیم منو هیدروژن فسفات به 1/4 میلی لیتر محلول 1/0 مولار هیدروکسید سدیم اضافه شده و در بالن ژوژه 100 میلی لیتری با آب دو بار تقطیر به حجم رسانده شد.

2-9-11- تهیه محلول با pH برابر12
50 میلی لیتر محلول 05/0 مولار پتاسیم منو هیدروژن فسفات به 9/26 میلی لیتر محلول 1/0 مولار هیدروکسید سدیم اضافه شده و در بالن ژوژه 100 میلی لیتری با آب دو بار تقطیر به حجم رسانده شد.

2-10- اندازه گیری کمی غلظت معرف شیمیایی آلی
برای اندازه گیری کمی میزان معرف شیمیایی آلی باقی مانده در محلول، از نمودارهای استاندارد رسم شده برای هر ماده در pHهای مختلف استفاده شد. طول موج مورد استفاده برای خواندن جذب هر یک از محلول‌ها با توجه به طیف جذبی هر یک از مواد در pHمورد مطالعه انتخاب گردید (جدول و نمودارهای 3-1 تا 3-5).
برای هر نمونه پس از انجام هر واکنش فوتوشیمیایی، جذب محلول باقی مانده در طول موج مربوط به نمونه در pHمورد مطالعه ثبت شد وبا استفاده از نمودار استاندارد معرف در همان pH، غلظت محلول باقیمانده به دست آمد. البته برای دقت بیشتر در به دست آوردن جذب، هر نمونه چندین بار سانتریفیوژ گردید.

2-11- بررسی نوع فوتوکاتالیزور و به دست آوردن بهترین فوتوکاتالیزور برای تخریب فوتوشیمیایی معرف شیمیایی آلی
نانو روی اکسید و نانو تیتانیم دیاکسید (آناتاز)، به عنوان فوتوکاتالیزور برای تخریب معرف شیمیایی آلی مورد نظر (ردانین) به کار برده شدند. در شرایط یکسان مشخص شد که برای تخریب فوتوکاتالیزوری ردانین، نانو روی اکسید (ZnO) فوتوکاتالیزور بهتری نسبت به نانوتیتانیم دیاکسید (آناتاز) است. به همین خاطر تخریب فوتوشیمایی ردانین را برای هر دو فوتوکاتالیزور انجام داده و نتایج را مورد بررسی و مقایسه قرار دادیم.

2-12- بهینه کردن پارامترهای موثر بر واکنش تخریب فوتوشیمیایی ردانین

2-12-1- بررسی اثر مقدار فوتوکاتالیزور نانو تیتانیوم دیاکسید (آناتاز)

2-12-1-1- بررسی اثر مقدار فوتوکاتالیزور نانو تیتانیوم دیاکسید (آناتاز) بر روی واکنش تخریب فوتوشیمیایی ردانین در محلول بافری با pH برابر 9
برای این منظور مقادیری معین (به ترتیب 0، 5، 10، 15، 20 و 25 میلی گرم) از فوتوکاتالیزور نانو تیتانیوم دیاکسید (آناتاز) را وزن کرده، در 6 سل ساخته شده قرار داده و روی هر کدام از آن‌ها ml 25 محلول ppm30 ردانین با 9=pH اضافه شد. سل‌های موجود (به همراه مگنت و پمپ هوا) به مدت h1 در مجاورت لامپ UV قرار گرفتند. سپس سل‌ها را بیرون آورده و ب
ا استفاده از سانتریفیوژ، فوتوکاتالیزور جدا و جذب محلول‌ها برای به دست آوردن غلظت ردانین باقی‌مانده اندازهگیری شدند. مشخص شد که بیشترین (بهترین) تخریب مربوط به سلی است که حاوی mg10 از نانو تیتانیوم دیاکسید می‌باشد. این مقدار از نانو تیتانیوم دیاکسید به عنوان مقدار بهینه فوتوکاتالیزور برای 9=pH در نظر گرفته شد.

2-12-1-2- بررسی اثر مقدار فوتوکاتالیزور نانو تیتانیوم دیاکسید (آناتاز) بر روی واکنش تخریب فوتوشیمیایی ردانین در محلول بافری با pH برابر 10
برای این منظور مقادیری معین (به ترتیب 0، 5، 10، 15، 20 و 25 میلی گرم) از فوتوکاتالیزور نانو
تیتانیوم دیاکسید (آناتاز) را وزن کرده و در 6 سل ساخته شده قرار داده و روی هر کدام از آن‌ها، ml 25 محلول ppm30 ردانین با 10=pH اضافه شد. سل‌های موجود (به همراه مگنت و پمپ هوا) به مدت h1 در مجاورت لامپ UV قرار گرفتند. سپس سل‌ها را بیرون آورده و با استفاده از سانتریفیوژ فوتوکاتالیزور جدا و جذب محلول‌ها برای به دست آوردن غلظت ردانین باقی‌مانده اندازهگیری‌ شدند. مشخص شد که بیشترین (بهترین) تخریب مربوط به سلی است که حاوی mg20 از نانو تیتانیوم دیاکسید می‌باشد. این مقدار از نانو تیتانیوم دیاکسید به عنوان مقدار بهینه فوتوکاتالیزور برای 10=pH در نظر گرفته شد.

2-12-1-3- بررسی اثر مقدار فوتوکاتالیزور نانو تیتانیوم دیاکسید (آناتاز) بر روی واکنش تخریب فوتوشیمیایی ردانین در محلول بافری با pH برابر 11
برای این منظور مقادیری معین (به ترتیب 0، 5، 10، 15، 20 و 25 میلی گرم) از فوتوکاتالیزور نانو تیتانیوم دیاکسید (آناتاز) را وزن کرده و در 6 سل ساخته شده قرار داده و روی هر کدام از آن‌ها، ml 25 محلول ppm30 ردانین با 11=pH اضافه شد. سل‌های موجود (به همراه مگنت و پمپ هوا) به مدت h1 در مجاورت لامپ UV قرار گرفتند. سپس سل‌ها را بیرون آورده و با استفاده از سانتریفیوژ فوتوکاتالیزور جدا و جذب محلول‌ها برای به دست آوردن غلظت ردانین باقی‌مانده اندازهگیری شدند. مشخص شد که بیشترین (بهترین) تخریب مربوط به سلی است که حاوی mg15 از نانو تیتانیوم دیاکسید می‌باشد. این مقدار از نانو تیتانیوم دیاکسید به عنوان مقدار بهینه فوتوکاتالیزور برای 11=pH در نظر گرفته شد.

این مطلب مشابه را هم بخوانید :   منابع پایان نامه ارشد با موضوعحقوق جزا، قانون مجازات، منشور ملل متحد، حقوق متهم

2-12-1-4- بررسی اثر مقدار فوتوکاتالیزور نانو تیتانیوم دیاکسید (آناتاز) بر روی واکنش تخریب فوتوشیمیایی ردانین در محلول بافری با pH برابر 12
برای این منظور مقادیری معین (به ترتیب 0، 5، 10، 15، 20 و 25 میلی گرم) از فوتوکاتالیزور نانو تیتانیوم دیاکسید (آناتاز) را وزن کرده و در 6 سل ساخته شده قرار داده و روی هر کدام از آن‌ها، ml 25 محلول ppm30 ردانین با 12=pH اضافه شد. سل‌های موجود را (به همراه مگنت و پمپ هوا) به مدت h1 در مجاورت لامپ UV قرار گرفتند. سپس سل‌ها را بیرون آورده و با استفاده از سانتریفیوژ فوتوکاتالیزور جدا و جذب محلول‌ها برای به دست آوردن غلظت ردانین باقی‌مانده اندازهگیری شدند. مشخص شد که بیشترین (بهترین) تخریب مربوط به سلی است که حاوی mg20 از نانو تیتانیوم دیاکسید می‌باشد. این مقدار از نانو تیتانیوم دیاکسید به عنوان مقدار بهینه فوتوکاتالیزور برای 12=pH در نظر گرفته شد.

2-12-1-5- بررسی اثر مقدار فوتوکاتالیزور نانو تیتانیوم دیاکسید (آناتاز) بر روی واکنش تخریب فوتوشیمیایی ردانین در محلول بافری با pH برابر 13
برای این منظور مقادیری معین (به ترتیب 0، 5، 10، 15، 20، 25 و 30 میلی گرم) از فوتوکاتالیزور نانو تیتانیوم دیاکسید (آناتاز) را وزن کرده و در 7 سل ساخته شده قرار داده و روی هر کدام از آن‌ها، ml25 محلول ppm30 ردانین با 13=pH اضافه شد. سل‌های موجود (به همراه مگنت و پمپ هوا) به مدت h1 در مجاورت لامپ UV قرار گرفتند. سپس سل‌ها را بیرون آورده و با استفاده از سانتریفیوژ فوتوکاتالیزور جدا و جذب محلول‌ها برای به دست آوردن غلظت ردانین باقی‌مانده اندازهگیری شدند. مشخص شد که بیشترین (بهترین) تخریب مربوط به سلی است که حاوی mg25 از نانو تیتانیوم دیاکسید می‌باشد. این مقدار از نانو تیتانیوم دیاکسید به عنوان مقدار بهینه فوتوکاتالیزور برای 13=pH در نظر گرفته شد.

2-12-2- بررسی اثر مقدار فوتوکاتالیزور نانو روی اکسید (ZnO)

2-12-2-1- بررسی اثر مقدار فوتوکاتالیزور نانو روی اکسید (ZnO) بر روی واکنش تخریب فوتوشیمیایی ردانین در محلول بافری با pH برابر 9
برای این منظور مقادیری معین (به ترتیب 0، 5، 10، 15، 20، 25، 30 و 35 میلی گرم) از فوتوکاتالیزور نانو روی اکسید (ZnO) را وزن کرده و در 8 سل ساخته شده قرار داده و روی هر کدام از آن‌ها ml25 محلول ppm30 ردانین با 9=pH اضافه شد. سل‌های موجود (به همراه مگنت و پمپ هوا) به مدت h1در مجاورت لامپ UV قرار گرفتند. سپس سل‌ها را بیرون آورده و با استفاده از سانتریفیوژ فوتوکاتالیزور جدا و جذب محلول‌ها برای به دست آوردن غلظت ردانین باقی‌مانده اندازه گیری شدند. مشخص شد که بیشترین (بهترین) تخریب مربوط به سلی است که حاوی mg30 از نانو روی اکسید می‌باشد. این مقدار از نانو روی اکسید به عنوان مقدار بهینه فوتوکاتالیزور برای 9=pH در نظر گرفته شد.

2-12-2-2- بررسی اثر مقدار فوتوکاتالیزور نانو روی اکسید (ZnO) بر روی واکنش تخریب فوتوشیمیایی ردانین در محلول بافری با pH برابر 10
برای این منظور مقادیری معین (به ترتیب 0، 5، 10، 15، 20، 25، 30 و 35 میلی گرم) از فوتوکاتالیزور نانو روی اکسید (ZnO) را وزن کرده و در 8 سل ساخته شده قرار داده و روی هر کدام از آن‌ها ml 25 محلول ppm30 ردانین با 10=pH اضا
فه شد. سل‌های موجود (به همراه مگنت و پمپ هوا) به مدت h1 در مجاورت لامپ UV قرار گرفتند. سپس سل‌ها را بیرون آورده و با استفاده از سانتریفیوژ فوتوکاتالیزور جدا و جذب محلول‌ها برای به دست آوردن غلظت ردانین باقی‌مانده اندازهگیری شدند. مشخص شد که بیشترین (بهترین) تخریب مربوط به سلی است که حاوی mg25 از نانو روی اکسید می‌باشد. این مقدار از نانو روی اکسید به عنوان مقدار بهینه فوتوکاتالیزور برای10=pH در نظر گرفته شد.

2-12-2-3- بررسی اثر مقدار فوتوکاتالیزور نانو روی اکسید (ZnO) بر روی واکنش تخریب فوتوشیمیایی ردانین در محلول بافری با pH برابر 12
برای این منظور مقادیری معین (به ترتیب 0، 5، 10، 15، 20، 25، 30 و 35 میلی گرم) از فوتوکاتالیزور نانو روی اکسید (ZnO) را وزن کرده و در 8 سل ساخته شده قرار داده و روی هر کدام از آن‌ها ml 25 محلول ppm30 ردانین با 12=pH اضافه شد. سل‌های موجود (به همراه مگنت و پمپ هوا) به مدت h1 در مجاورت لامپ UV قرار گرفتند. سپس سل‌ها را بیرون آورده و با استفاده از سانتریفیوژ فوتوکاتالیزور جدا و جذب محلول‌ها برای به دست آوردن غلظت ردانین باقی‌مانده اندازهگیری شدند. مشخص شد که بیشترین (بهترین) تخریب مربوط به سلی است که حاوی mg30 از نانو روی اکسید می‌باشد. این مقدار از نانو روی اکسید به عنوان مقدار بهینه فوتوکاتالیزور برای 12=pH در نظر گرفته شد.

2-12-2-4- بررسی اثر مقدار فوتوکاتالیزور نانو روی اکسید (ZnO) بر روی واکنش تخریب فوتوشیمیایی ردانین در محلول بافری با pH برابر 13
برای این منظور مقادیری معین (به ترتیب 0، 5، 10، 15، 20، 25 و 30 میلی گرم) از فوتوکاتالیزور نانو روی اکسید (ZnO) را وزن کرده و در 7 سل ساخته شده قرار داده و روی هر کدام از آن‌ها ml 25 محلول ppm30 ردانین با 13=pH اضافه شد. سل‌های موجود (به همراه مگنت و پمپ هوا) به مدت h1 در مجاورت لامپ UV قرار گرفتند. سپس سل‌ها را بیرون آورده و با استفاده از سانتریفیوژ فوتوکاتالیزور جدا و جذب محلول‌ها برای به دست آوردن غلظت ردانین باقی‌مانده اندازهگیری شدند. مشخص شد که بیشترین (بهترین) تخریب مربوط به سلی است که حاوی mg25 از نانو روی اکسید می‌باشد. این مقدار از نانو روی اکسید به عنوان مقدار بهینه فوتوکاتالیزور برای 13=pH در نظر گرفته شد.

2-12-3- بررسی اثر مدت زمان تابش نور

2-12-3-1- بررسی اثر مدت زمان تابش نور بر روی واکنش تخریب فوتوکاتالیزوری ردانین با نانو تیتانیوم دیاکسید (آناتاز) در محلول بافری با pH برابر 9
برای این منظور درون هر یک از سل‌ها ml25 محلول ppm30 ردانین با pH برابر9 ریخته و به آن مقدار mg10 فوتوکاتالیزور نانو تیتانیوم دیاکسید (آناتاز) اضافه شد. سل‌های موجود (به همراه مگنت و پمپ هوا) در مجاورت لامپ UV قرار گرفتند. هر یک از سل‌ها را پس از گذشت مدت زمانی مشخص (به ترتیب 0، 1، 3، 4، 5، 6، 7، 8 و9 ساعت) بیرون آورده و با استفاده از سانتریفیوژ فوتوکاتالیزور جدا و جذب محلول‌ها برای به دست آوردن غلظت ردانین باقیمانده اندازهگیری شدند. مد

دیدگاهتان را بنویسید