رشته حقوق-دانلود پایان نامه درباره مـى

دانلود پایان نامه

که حضرت مى فرماید:
«مـَنْ حـَمـَل السـَلاحَ بـاللّیـل فـَهـو مـُحـاربٌ الا ان یـکـونَ رجـلاً مـِن اهل الرّیبه » یـعـنـى هـر کـس سـلاح در شـب حـمـل نـمـایـد، مـحـارب اسـت ، مـگـر ایـن کـه از اهل فساد نباشد.
امـام در ایـن روایـت حـمـل سـلاح را در شـب تـوسـط افـراد تـبـهـکـار، مـحـاربـه
مـى دانـد و شامل صورتى که شخص قصد گرفتن مال مردم را ندارد نیز مى شود. و ظهور روایت دلالت دارد بر اینکه ملاکِ محارب بودن ارعاب مردم است نه دزدى.
3-11-4-4- تاثیر دین :
هـر چـنـد دیـنِ ((مـجـنـى علیه ))، یعنى آن کسى که ارعاب نسبت به او صورت گرفته به نظر بـعـضى از فقها در وقوع این جرم تاءثیر دارد، امّا بنابر نظر اکثر فقها،این جرم بـا کـشـیـدن سلاح و ترساندن هر کس که ترساندنش در دین حرام است محقّق مى شود و فرقى بین مسلمان و غیر مسلمان در این جهت نیست.
صـاحـب جـواهر در این خصوص مى گوید  شاید این نظر موافق با عموم کتاب و سنت و اجماع علما باشد. امام راحل (ره ) نیز با این نظر موافق است.
امـّا در صـورتـى کـه مـحارب مسلمان نباشد:شیخ طوسى مى فرماید:کفّار ذمى به محض ارتکاب سـرقـت مـسـلحـانـه و راهـزنـى و ایـجـاد رعـب و وحـشـت از ذمـه خـارج شـده و مشمول احکام کفّار حربى مى شوند.
امـام خـمـیـنـى (ره ) در ایـن خـصـوص بـنـابـر احـتـیـاط واجـب ، حـد شـرعـى را بـر آنـهـا جارى مى دانـد. یـکـى از صـاحـبـنـظران و نویسندگان در این رابطه مى گوید: (اقلیت هاى مـذهـبـى در صـورتـى کـه در قلمرو حکومت اسلامى مرتکب عملى شوند که از نظر اسلام جرم به شمار رفته و بر آن مجازاتى مقرر شده باشد،طبق مقررات اسلامى مجازات خواهند شد مگر در یک مـورد و عـایـد دیـگـران نـشـود و نـیـز در ایـن مـورد تـصـریـحـى در مـتـن قـرار دارد ذّمه قید نشده باشد.
از نظر دلیل نیز عموم آیه شریفه با اصل عدم تخصیص و عدم تقیید هم موافق است و ترساندن مـردم از هـر کـس انـجـام شـود، مـشـمـول عـنـوان محاربه مى شود و مى توان گفت که اساساً عنوان مـحـاربـه بـا خـدا و رسـول قـابـل تـخـصـیـص نـیـسـت و بـه اصـطـلاح اهل فن «اِبا از تخصیص است»).
3-11-4-5- زمان 
فـقـهـاى امامیه با استناد به عموم و اطلاق آیه و روایات باب محاربه ، معتقدند که فرقى بین شـب و روز در تـحـقق محاربه نیست و فرموده اند: «در هرگاه کسى که به قصد ترساندن مردم سلاح بکشد خواه در شب باشد و خواه در روز، محارب است.

در مـیان فقهاى اهل سنت نیز افرادى مانند ابن حزم و ابوحنیفه ، مانند فقهاى شیعه بین شب و روز فـرقـى قائل نشده اند. و معتقدند که زمان در تحقق این جرم تأثیرى ندارد؛ ولى بعضى دیگر از آنـهـا مـانـنـد شـافعى و ابو سلیمان و ابى یوسف بر این قولند که شرط تحقق محاربه آن است که سلاح در شب کشیده شود».
3-11-4-6- مکان    
بـعـضـى از فـقـهاى اهل سنت تحقق محاربه را مبتنى بر وقوع آن در جایى مى دانند که امکان کمک طـلبـیـدن از جـانـب مـجـنى علیه نباشد، چنان که ابو حنیفه مى گوید: «محاربى که احکام قطاع الطـریـق بـر آنـهـا بـار مـى شـود کـسـى اسـت کـه سـلاح در صـحـرا و بـیـابـان حـمـل کـنـد، امـا اگـر در شـهـر ایـن کـار را بـکـنـد قاطع الطریق نیست چون مجنى علیه مى تواند تـقـاضـاى کـمـک کـنـد.» امـا عـده زیادى از جمله آنها شافعى مى گوید: »در شهر نیز امکان دارد و مـنـازل و راه هـا نـیـز بـراى مـردم نـسبت به اموال و جانهایشان بیشتر از قطع الطریق در صحرا خطرناک باشد».  
فـقـهـاى مـذهـب شـیـعـه هـمـان گـونـه کـه زمـان را در تـحـقـق مـحـاربـه شـرط نـمـى دانـنـد داخـل و یـا خـارج شهربودن و یا در دریا و یا صحرا بودن آن را نیز در تحقق عنوان محاربه مؤ ثر نمى دانند.
مـحـقق صاحب شرایع چنین مى گوید : «محارب هر آن کسى را گویند که سلاح خود را برهنه کند بـراى تـرساندن مردم ، در خشکى یا دریا، در شب و یا روز، در شهر و یا غیر آن ، فرقى نمى کند».  
امام راحل نیز با عبارتى شبیه به عبارت محقق همین نظر را تأیید کرده است.
3-11-4-7- اهل ریبه    
«ریـبـه » در لغـت بـه مـعـنـاى شـک و تـهـمـت  اسـت و اهـل ریبه کسى را گویند که سزاوار و شایسته بدگمانى است و در عرف ما تعبیر «شرور» و «سـابـقـه دار» و «تـبـهـکـار» در مـورد آنـها به کار برده مى شود، در مجموع کسى که وضع ظـاهـرى او و یـا سـابـقـه سـوء او مـردم را بـه بـدگـمـانـى نـسـبـت بـه او وامـى دارد «اهل ریبه» مى باشد.
شـیـخ طـوسـى مـى فـرمـایـد: «مـحـارب کـسـى اسـت کـه از اهـل ریـبـه بـاشـد و سـلاح بکشد … هر کس در هر وقت و در هرجا چنین کارى انجام دهد محارب است».
راوندى در ذیل آیه شریفه محاربه آورده است :
«هـر کـس از اهـل فـسـاد کـه در شـهـر و یـا غـیـر شـهـر سـلاح بـکـشـد، در هـر حال محارب است».
و در بـرخـى عـبـارات دیـگـر تـعـبـیـر «اهـل الدغـاره » آمـده کـه بـه مـعـنـى اهـل فساد و غارت و دزدى است  و در میان روایات تنها روایتى از امام صادق (ع ) این قید را آورده است که اهل ریبه نباشد.    
بـا تـوجـه بـه بـررسـى مجموع روایات و کلمات فقها که با استناد به عموم آیه و روایات ، شـرط و قـیـد «اهـل ریبه » بودن را در تعریف خود ذکر نکرده اند، وجود این شرط لازم به نظر نـمـى رسـد؛ زیرا محاربه بر عمل هرکس که با قصد ایجاد رعب و وحشت دست به سلاح مى برد صدق مى کند.
امام خمینى (ره ) از جمله کسانى است که وجود این شرط را در تحقق محاربه شرط نمى داند و به آن تصریح مى کندو اما در مورد روایتى که از امام صادق (ع ) نقل شد یکى از فقها چنین بیان مى دارد که :
«ایـن روایـت ، چـنـان کـه بـرخـى پـنـداشـتـه انـد، در مـقـام تـضـیـیـق مـعـنـاى مـحـارب و ایـنـکـه حامل سلاح باید از اهل ریبه باشد تا معناى محارب بر او صدق کند، نیست ، بلکه برعکس روایت در مـقـام تـوسـعـه اسـت و مـراد آن ایـن اسـت کـه اگـر حـامـل سـلاح از اهل ریبه باشد، مجرد حمل سلاح در شب کافى است براى اینکه حکم شود او محارب بوده و راه را نـاامـن کرده است ؛ اگر چه هرگز سلاح خود را به کار نبرده و به هیچ کس براى دزدى و غارت حمله نکرده باشد.»
در قـانون مجازات اسلامى نیز این شرط و قید آورده نشده است که با توجه به بحث گذشته و بیان وجه آن مشخص شد که نظر صحیح نیز همین است. 
3-11-4-8- قصد ارعاب :
از شـروط اصـلى و ارکـان جـرم مـحـاربه ، قصد ایجاد رعب و وحشت در جامعه مى باشد که غالب فـقـهـا در تـعـریـف خـود بـه آن تـصـریـح نـمـوده انـد. بـه بـرخـى از آنـهـا در ذیل اشاره مى نماییم .
شـهـیـد ثـانـى در تـعریف خود به این شرط اشاره مى کند و مى گوید  «محاربه عبارت است از برهنه کردن سلاح براى ترساندن مردم» و همچنین فقهاى دیگرى که در تعریف خود شرط «لاخافه الناس » (براى ترساندن مردم ) را آورده اند.
اگر مجموع روایات را در کنار هم بگذاریم ، آنچه در همه آنها به وضوح دیده مى شود (چه آن روایـتـى کـه بـرکشیدن سلاح را محاربه مى داند و چه روایتى که آتش زدن خانه افـراد را مـحـاربـه و مـرتـکـب آن را مـسـتـحـق قـتـل مـى شـمـارد و چـه روایـتـى کـه حـمـل سـلاح تـوسـط شـخـص شـرور و بـدسـابـقـه را جـزء مـصـادیـق مـحـارب مـعـرفـى مـى نـمـایـد و یـا روایـتـى کـه تـعـقـیـب و گـرفـتـن مال افراد را با زور و قهر مشمول مجازات ذکر شده در آیه

مىداند، قصد ایجاد رعب و وحـشـت در جـامـعـه ،قـدر مـشـتـرک هـمـه ایـن مـوارد مـى بـاشـد و بـه اصـطـلاح اهل فن ، روایات در این خصوص تواتر اجمالى دارند.
و نـیـز در روایـتـى از احـمـد بـن فـضـل خـاقـانـى در تـفـسـیـر عـیـاشـى نـقـل شـده ، امـام بـاقـر(ع) در مـورد کـسـانـى کـه (بـه تـعـبـیـر امـام) «اخـافـوا السـبیل»، یعنى تنها راه را ناامن ساخته اند، حکم محارب مذکور در آیه محاربه را بیان مى دارد و در مـورد بـقـیـه شـقـوق ، جـرم آنـهـا و ایـجـاد نـاامـنـى در کـنـار جـرائم دیـگـر ذکـر مـى نماید .

دانلود پایان نامه

اینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوندبرای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید.

رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

لذا قـصـد ارعـاب و یـا عـمـلى کـه از لوازم لا یـنـفـک آن ایـجـاد رعـب و وحـشـت اسـت ، هـر چـنـد فاعل این قصد را اولاًو بالذت نداشته باشد محاربه است زیرا عملى که باعث ایجاد رعب و وحشت عمومى مى شود هر چند مقصود اصلى فاعل آن چیز دیگرى است ، مصداق اِفساد در زمین و سلب امنیت و مـحـاربـه بـا خـدا و رسـول اسـت ، مـانـنـد آن کـه شـخص وحشت عمومى در پى دارد و با ترور شخصیتى که نحوه ترور او، باعث رعب و وحشت عمومى مى گردد. و چنین شخصى ولو اجمالاً داراى ایـن قـصـداسـت امـّا هـمـیـن انـدازه بـراى صـدق عـنـوان مـحـارب کـافـى اسـت .
بعداز بحث در مورد قصد ایجاد رعب و وحشت ،توجه به مسائلى ضرورى است :
الف ـ جنبه عمومى داشتن ارعاب :

دیدگاهتان را بنویسید